September 2017

29 September 2017

Дар деҳаи Чашмасори Ҷамоати шаҳраки Ҳамид Алиеви ноҳияи Зафаробод бинои нави таълимӣ ба истифода дода шуд

Санаи 29 сентябри соли 2017 Раиси вилояти Суғд Абдураҳмон Қодирӣ бо сафари корӣ ба ноҳияи Зафаробод ташриф овард.

Раиси вилоят Абдураҳмон Қодирӣ дар оғози сафари корӣ ба деҳаи Чашмасори Ҷамоати шаҳраки Ҳамид Алиеви ноҳияи Зафаробод ташриф оварда, дар маросими баистифодадиҳии бинои таълимии мактаби № 9 иштирок намуд.

Читать далее

Ба диққати шаҳрвандон!

Аз санаи 20-ум то 30-юми сентябри соли 2017 Бозрасии давлатии автомобили Шӯъбаи Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷанд амалиёти махсуси «Автобус» гузаронида истодааст.

Мақсади гузаронидани ин амалиёт ба низом даровардани ҳаракати воситаҳои нақлиёти мусофиркаш, мӯътадил гардонидани вазъи садаманокӣ бо иштироки воситаҳои нақлиёти мусофиркаш, ошкор ва пешгирӣ намудани қоидавайронкуниҳои дағали ҳаракат дар роҳ, доштани ҳуҷҷатҳои лозимӣ ва ба талаботи қоидаи ҳаракати роҳ қатъиян риоя намудани иштирокчиён дар роҳ мебошад.

Бинобар ин аз Шумоён хоҳиш менамояд, ки дар гузаронидани ин амалиёт саҳмгузор бошед!

ШБДА ШВКД Ҷумҳурии Тоҷикистон
дар шаҳри Хуҷанд

Читать далее

Либоси миллӣ ва оини фарҳангдорӣ

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар мавриди вазъи геополитикии ҷаҳон ва бархӯрди тамаддунҳо таваққуф намуда, қайд карданд, ки “Вақтҳои охир тамоюли бегонапарастӣ ва ба фарҳанги бегона майл намудани занону духтарони кишвар, ташвиқи либосҳои бегона дар баъзе шаҳру ноҳияҳои мамлакат ба як раванди ташвишовар табдил ёфтааст. ҳисси бегонапарастӣ ва тақлидкорӣ дар мавриди сару либос ва рафтору гуфтор дар байни занону духтарон метавонад ба устувории рукнҳои фарҳанги миллӣ таъсири манфӣ расонад.

Миллати тоҷик дар тӯли қарнҳо соҳиби тамаддун ва арзишҳои волои моддию маънавӣ буд ва онҳо тавассути бузургон ва нобиғаҳои ин миллат ба мо боқӣ мондаанд. ҳарчанд фарҳанги қадим ва пурғановати миллати тоҷик борҳо зери зарба ва ҳамлаи аҷнабиён ва ғосибони таърих қарор гирифтааст, вале вобаста ба фарҳанги асил ва бо заҳмати софдилона офаридани ин фарҳанг хусусият ва моҳияти худро аз даст надодааст. Либос–ин қисми таркибии фарҳанги моддии ҷамъият ба ҳисоб меравад. Аз як тараф, ин арзишҳои моддӣ, ки бо меҳнати одам бунёд гардида, талаботи муайянро қонеъ гардонида, дигаргунсозии эстетикии андоми одамро таъмин карда, бо ҳамроҳии иншооти меъморӣ, олоти меҳнат ва рӯзгор либос инкишофи қувваҳои истеҳсолкунандаи давраҳои таърихи шароити иқлимии мамлакат, хусусиятҳои миллии халқ ва тасаввуроти онҳоро дар бораи зиндагӣ инъикос мекард. Либоси давраҳои гузашта дар худ маълумоти арзишнокро дошта, мавриди омӯзиши олимон ва муҳаққиқон карор гирифтааст. Шавқи омӯзиши либоси миллии тоҷикон ҳамеша вуҷуд дошт. Дар либоси миллӣ на танҳо унсури фарқкунандаи дурахшони фарҳанг, балки омӯзиши намудҳои гуногуни санъати ороишӣ низ дида мешавад.

Либоси ҳар миллат зиёда аз як давраи дарози вақтро ташкил намуда, он иқтисодиёт, идеология, муносибатҳои иҷтимоӣ, муҳити табиӣ ва ҷуғрофиро инъикос мекунад. Бо мақсади ба даст овардани маълумоти зиёд дар бораи зиндагии халқи алоҳида, бояд бо ҳар як қисми либос ва истифодабарии он шинос шуд. Либоси миллӣ дар тӯли садсолаҳо унсурҳои анъанавии нақшҳову унсурҳои худро нигоҳ доштааст. Аз тарзи бурриш, нақшу нигору ороишоти ду либоси ба ҳамдигар ношинос вазъи оилавӣ ва боигарии якдигар, синну сол, доштан ё надоштани кӯдак дар оила, мотам, ҷашн ва ҳатто адоватро муайян кардан мумкин аст.

Маълумоти қадима оид ба либоси аҷдодони қадимтарини тоҷикон дар асарҳои муаррихони юнонӣ ва хитоӣ вомехӯранд. Бозёфтҳои археологӣ, суратҳои рӯи деворҳо ва тасвироти рӯи санг шаҳодат медиҳанд, ки аҷдодони тоҷикон аз давраи ташаккули таърихиашон дорои намудҳои гуногуни каллапӯшу кулоҳ ва олоти ороишу зебу зинати миллӣ будаанд.

Тадқиқоту бозёфтҳо, хусусан маводҳои асри 19 ва аввали асри 20 гувоҳӣ медиҳанд, ки либоси тоҷикони қисми шимол ва ҷануби Тоҷикистони ҳозира аз якдигар андаке фарқ дошт. Ин фарқият ба ҳаёти иқтисодиёт ва шароити географӣ вобаста дошт. Либоси занона аз курта, эзор, пойафзол, сарбанд, ороиши сару гардан, саргирак ва фаранҷию чашмбанд (асосан дар шимоли Тоҷикистон) иборат буд. Ду намуди курта маълум буд: якқад (тунико), ки ҳоло фақат дар деҳоти дурдаст пиразанҳо мепӯшанд ва камзӯлчадор, ки ҳоло низ аз он истифода мебаранд. Куртаи якқадро ду хел медӯхтанд: камартангу доманвасеъ ва дарозу доманаш каме васеъ, ки аз ду паҳлӯяш тирез меандохтанд. Поёни куртаҳои дароз то ба буҷулаки по мерасид. Дар қисми шимоли Тоҷикистон як намуди куртаи расмӣ медӯхтанд, ки он чуртча ном дошт. Пушти ин хел куртаҳо якқад буда, камзӯлчаи пешаш чин-чин дӯхта мешуд. Дар Тоxикистон куртаҳои кӯтоҳ расм буд, ки вай куртаи таг ном дошт ва онро аз зери курта мепӯшиданд. Гиребони куртаҳои занонаро ду хел медӯхтанд: пешкушод ё буғак. Куртаи гиребонаш пешкушодро асосан занҳои солхӯрда мепӯшиданд, ки он камарча ё тугма дошт. Куртаи гиребонаш буғакро духтарону арӯсону ҷавонзанон мепӯшиданд. Куртаҳои занона аз духтарона фақат бо дӯхти гиребон фарқ мекарданд. Гиребони чунин куртаҳо уфуқӣ бурида шуда, бо мағзи зеҳгулу гулдӯзӣ оро дода мешуд. Дар ҷануби Тоxикистон куртаҳои идона, туёна ва рӯзмарраро гул мепартофтанд ва юрмадӯзӣ мекарданд. Дар шимол гиребони курта ва баъзан домани онро юрма ё гулдӯзӣ мекарданд.

Баъди ба Русия ҳамроҳ карда шудани Осиёи Миёна дар байни сокинони он, аз ҷумла тоҷикон, хелҳои нави пойафзол ва ғайра пайдо шуда, либоси аврупоӣ хам расм шуд. ҳоло ҷои куртаҳои якқаду чакман, чоруқу мукиро палтою костюм, плағ, мӯзаю ботинка гирифтааст. Вале анъана[ои беҳтарини либоси миллии тоҷикон такмил меёбанд ва аҳамияти худро гум намекардаанд. Атласу адрас дар зеҳни мардуми мо матои занона дониста мешуд ва мешавад. Адрасу атлас барои дӯхтани либоси занона дар Осиёи Марказӣ аз пурхаридортарин матоъҳо барои дӯхтани либос эътироф шудаанд.

Дар замони аморати Бухоро ва даҳаҳои аввали асри 20 аз матоъҳое, ки имрӯз сирф занона шуморида мешаванд, ба мисли адрасу шоҳӣ либосҳои мардона ва асосан ҷома мебофтанд. Локӣ (миёнбанд)-и шоҳӣ то имрӯз дар бархе минтақаҳои Тоҷикистон истифода мешавад.

Вале бозгашти дигарбора ба истифодаи атласу адрас барои дӯхтани либоси мардона зоҳиран аз Ғарб маншаъ мегирад. Дар чанд соли охир адрасу атлас ва дигар матоъҳои шарқӣ дар маъруфтарин толорҳои муди дунё ба қавле муд шуд ва  ба мисли пидҷаку сумкаҳои занона бо атлас дӯхта шудаанд.

Чунин таваҷҷӯҳи марказҳои муди маъруфтарин ба рангҳову бофтҳои шарқӣ ду сол пеш дизайнери рус Екатерина Иванковаро, ки дар Италия кор мекунад ва асосан аз иқату адрас – ду матои маъруф дар Осиёи Марказӣ либос медӯзад, таҳрик дод, то ҳамроҳ бо гурӯҳи "Antishoo Fashion Photo” аз ин матоъҳо пешкаши омма кунанд.

Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳамаи муассисаҳои таълимӣ дастур фиристод, то ин ки тамоми омӯзгорони зан ва шогирддухтарон аз 1 марти соли 2016  ва то анҷоми тантанаҳои наврӯзӣ бо либоси миллӣ, аз қабили атласу адрас ва чакан ба дарс ҳозир шаванд ва ин аз тарафи ҷавонон дастгирӣ гардид. 

Рӯзи 23 августи соли 2016  Парлумони Тоҷикистон дар ҷаласаи ғайринавбатии худ ба қонун «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» боби наверо илова кард, ки дар он, аз ҷумла, ӯҳдадориҳои шаҳрвандон дар заминаи пӯшидани либоси миллӣ ворид шуд ва дар  заминаи он бо дастгирии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ тӯи Саидшоҳ ва Миҷгона баргузор гардид ва онон бо либоси миллӣ ба тахти шоҳӣ нишастанд.

Дар боби 4, прим. 1, моддаи 14-и ин қонун, ки «ӯҳдадориҳои шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ ҳангоми гузаронидани тӯю маъракаҳо» ном дорад, чунин илова ворид шудааст: «Шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ ӯҳдадоранд рукнҳои фарҳанги миллӣ, аз ҷумла забони давлатӣ ва либосҳои миллиро ҳифз намоянд».

Боиси шодмонист, ки бо ҷонибдории  Асосгузори сулху Ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, мӯҳтарам Эмомали Раҳмон, ки ин аънана дар давраи муосир  аз нав барқарор гардид, дар ин самт бениҳоят бузург аст.

Г. Деҳқонова,
сармуаллимаи кафедраи сиёсатшиносӣ
ва фарҳангшиносии ДДХ ба номи
академик Бобоҷон Fафуров 

 

Читать далее

Пайравии ҷавонон аз қонуни танзим

«Ҷашну маросимҳо бояд омили муайнякунанда ва инкишофдиҳандаи сатҳи маърифати инсонӣ, шуури милливу мазҳабӣ, ваҳдату ягонагӣ ва солимии ахлоқиву ҷисмонии мардум бошад»

Эмомалӣ Раҳмон

Халқи тоҷик дар тӯли ҳазорсолаҳо анъана ва ҷашну маросимҳои соф миллӣ дошт ва онҳо аз ҷумлаи рӯзгордории аҳди қадим ва қонуну давлатдорӣ дар ҷаҳон маҳсуб мешаванд.

Даҳ сол муқаддам бо пешниҳоди Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон раванди рӯзгори мардум ва анъанаву маросимҳо омӯхта шуд ва бо мақсади ба танзим даровардани тӯю маърака ва маросимҳои сокинони кишвар санади сирф миллӣ - Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» ба тавсиб расид. Қонуни номбурда ягона қонуне дар ҷаҳон мебошад, ки барои бунёди ҷомеаи солим ва танзими ҷашну маросимҳо равона карда шудааст.

Қонуни мазкур метавонад, дар бунёд ва рушди ҷомеаи солими аз лиҳози иҷтимоӣ пешрафта замина гузорад, зеро бунёди ҷомеа аз оила сарчашма мегирад. Қонун барои мустаҳкамшавии оила ва пойдории он асос мегузорад. Мақсаду мароми асосии қонун танзими тӯю маъракаву маросимҳо буда, онҳо бояд камхарҷу замонавӣ гузаранд. Халқи тоҷик бояд маъракаву маросимҳои худро аз рӯи анъаноти расму оинҳои ниёгон, ки орӣ аз хурофоту исрофкорӣ буд, ба роҳ монад.

Яке аз сабабҳои дигари қабули Қонуни мазкур аз он иборат аст, ки бо пайдо шудани равияҳои мазҳабии дорои хусусияти ифротӣ дар байни ҷавонон ва вусъат гирифтани тарғиботи зарарноки онҳо тавассути баъзе шабакаҳои иҷтимоӣ дар кишвар зуҳуроти бегонапарастиву тақлид ва хатар ба забону фарҳанг, бахусус, расму ойинҳои миллӣ ва ҳатто тарзи либоспӯшии ҷавонони мо таъсири хатарзо расонида истода буд. Инчунин таассубу зиёдаравӣ ҳангоми баргузории як қатор маросиму маъракаҳо ба чашм мерасид. Бо қабули ин Қонун мо тавонистем пеши роҳи бегонапарастиву тақлидкории ноҷоро дар байни ҷавонони кишвар гирифта бошем. ҳамзамон дар минтақаҳои гуногуни кишвар маъракаҳои сохтаву бофтаи ба фарҳангу мазҳаби мо бегона намегузошт то ҷавонони мо оила барпо намуда, дорои як зиндагии сазовор бошанд. Чунин вазъи кишвар Пешвои муаззами кишварро водор сохт, ки бори дигар аз ташаббуси созандаи худ истифода намуда, қонунеро, ки ба беҳтар шудани сатҳу сифати зиндагии аҳолии кишвар ва хусусан ҷавонон мусоидат намояд, таҳия ва пешниҳод намоянд. Имрӯз бо қаноатмандӣ метавон гуфт, ки қабули қонун ҳамчун яке аз иқдомоти муҳимтарин дар самти ҳифзи анъанаҳои мардумӣ боиси ҳалли бисёр мушкилоти ҳаётан муҳими аҳли ҷомеа ва хусусан ҷавонон гардида, ҷашну маъракаҳо дар кишвар ба низом дароварда шуданд. Қонуни мазкур, инчунин, ба афзоиши шумораи оиладоршавӣ мусоидат намуд ва ҳазорҳо ҷавонписарону ҷавондухтарон, ки бо сабабҳои мухталиф, аз ҷумла надоштани шароити молиявӣ, оиладор шуда наметавонистанд, соҳиби бахту саодат гардиданд.

Қонунгузории муосири кишвар бо қабули чунин як санади меъёриву ҳуқуқии аз лиҳози мазмун миллӣ ва аз нигоҳи моҳият демокративу дунявӣ дар ҷодаи ташаккули низоми ҳуқуқии кишвар раванди тозаеро касб намуд. Дар ин санади меъёрии ҳуқуқӣ, ки дарбаргирандаи марому мақсад, арзишҳои ахлоқиву динӣ ва таърихиву фарҳангии мардуми Тоҷикистон мебошад, тартибу низоми баргузории аксари маъракаҳо ва маросиму ҷашнҳои мардумӣ ба инобат гирифта шуданд. Пос доштани арзишҳои миллӣ ва тарбияи ватандӯстии ҷавонон аз ҷумлаи муҳимтарин тадбирҳое ба шумор меравад, ки давлати соҳибистиқлоламон ба ин васила тавонист ҷавонони худро аз пайомадҳои номатлуб ва таҳдиду хатарҳои манфии раванди ҷаҳонишавӣ, аз ҷумла таҳмили унсурҳои фарҳангу мазҳаби бегона ҳифз кунад, яъне амнияти фарҳангӣ ва пешрафти мустақилонаи хешро таъмин намоянд.

Дар қонун, ҳатто, ақалияти миллӣ ба инобат гирифта шудааст, ки онҳо метавонанд дар баргузории анъана ва ҷашну маросимҳои суннатиашон озодона амал намоянд. Аз ин рӯ, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон»-ро мардуми бофарҳанги тоҷик ва алалхусус ҷавонон хуб пазируфтанд. Дар як марҳилаи кӯтоҳ мо аллакай дида тавонистем, ки Қонуни зикргардида барои пешбурди ҳаёти иҷтимоӣ, баланд бардоштани сатҳи зиндагии бошандагон ва ҳимояи манфиатҳои иқтисодии онҳо равона гардидааст.

Қонун санади меъёрию ҳуқуқӣ буда, эътироф ва муқаррароти он барои ҳар шаҳрванд ҳатмист. Мардуми тоҷик ҳарчанд дар иҷрои Қонуни мазкур фаъолона саҳм мегузоранд ва дар ин ҷода корҳои назаррас ба анҷом расонидаанд, чанд қонуншиканиҳо ба қайд гирифта шудаанд, ки боиси нигаронист. Одамони худхоҳу шӯҳратпараст тӯю маърака ва маросимҳои дафну азодориро воситаи худхоҳиву худнамоӣ пиндошта, бо ин роҳ мехоҳанд, обрӯву эътибор бигиранд. Чунин изофаравӣ ва хароҷоти зиёд боис гардида, ки ҳанӯз баъзеҳо дидаву дониста ба қонуншиканӣ роҳ медиҳанд.

Таҳлилҳо нишон медиҳанд, ки то қабули қонуни миллӣ ба ҳар оилаи тоҷик тақрибан 70 маъракаву маросим, аз ҷумла 10 маросими азодорӣ ва беш аз 60 маъракаи хурсандӣ рост меомад, ки на ҳамаи онҳо бо арзишҳои милливу мазҳабии мо мутобиқат доштанд. Қисме аз маросиму маъракаҳо бо сабаби серхарҷ буданашон боиси ба вуҷуд омадани зуҳуроти манфӣ дар ҷомеа гардида, ба оилаҳои камбизоат зарари зиёд мерасониданд ва боиси исрофкорӣ мешуданд. ҳол он ки дар ояти 141-уми сураи “Анъом”-и Қуръони карим таъкид шудааст, ки: “Исроф макунед! Ба дурустӣ, ки Худо исрофкунандагонро дӯст намедорад”. Чунончӣ, яке аз шахсиятҳои маъруфи адабиёти тоҷик Унсурмаолии Кайковус дар асари машҳури хеш «Қобуснома» таъкид кардааст: «Харҷ ба андозаи дахл бояд бошад, то ниёзманд набошӣ. Агар дираме ба даст биёрӣ, харҷ камтар аз он дирам бикун. Ба ҳар чизе, ки дорӣ қаноат пеша кун, зеро қаноат кардан бениёзӣ аст». Аммо бо вуҷуди ояту ҳадисҳои зиёд ва ишораву таъкидҳои шаръӣ баъзе шахсони дорову зоҳирпараст ва ҳангоматалабу шуҳратхоҳ дидаву дониста, маъракаҳои серхарҷро тарафдорӣ мекарданд.

Харҷам бурун зи одату қарзам бурун зи ҳад,

Фикр аз барои қарз кунам ё барои харҷ?

Чунин чорабиниҳои серхарҷ ҳатто ба амнияти ҷомеаву давлат, тартиботи ҷамъиятӣ ва ҳифзи суботи ҷомеа халал ворид карда, боиси ба вуҷуд омадани норизоият миёни қишрҳои мухталифи кишвар мегардиданд. Бо қабули қонуни мазкур ҳодисаҳои бетартибӣ дар тӯйҳо, то ҳадди содир шудани ҷиноятҳои вазнини авбошӣ ва одамкушӣ, вайрон гардидани қоидаҳои ҳаракат дар роҳҳо ва садамаҳои нақлиётӣ ҳангоми ҳаракати мошинҳои арӯсу домод асосан аз байн рафтанд. Ин дар навбати худ нигаронии ҷомеа, пеш аз ҳама, ташвиши падару модаронро хеле кам намуд.

Бинобар ин ҷавонони кишвари моро зарур аст, ки дар ташаккули низоми арзишҳои миллӣ, ки тамаддуни қадимаи тоҷиконро ба ҷаҳониён муаррифӣ менамоянд, саҳмгузор бошанд, ба исрофкориву хурофотпарастӣ, ки ба фарҳанги мо бегона мебошад, роҳ надиҳанд. Арзишҳои неки гузаштагонамонро аз қабили расму оин ва урфу одатҳои миллӣ мавриди таҳлил ва омӯзиш қарор дода, аз рӯи он амал намоянд. Ҷавонони кишвар бояд ба масъалаҳои гуногуни ахлоқу одоб, расму оин, оилаву хонадорӣ, таҳсилу таълим, омӯзиши касбу ҳунар, санъату варзиш ва дигар паҳлӯҳои зиндагии инсонӣ роҳ диҳанд.

Шаҳрвандони ҷумҳурӣ бояд дарк намоянд, ки мақсади асосии Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» баланд бардоштани дараҷаи иҷтимоиву иқтисодии мардум, мусоидат ҷиҳати паст кардани сатҳи камбизоатӣ, гирифтани пеши роҳи хароҷоти зиёдатӣ мебошад. ҳамон тавре, ки Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид кардаанд: «Риояи ҳатмӣ ва қатъии Қонун дар амал татбиқ кардани тамоми муқаррароти он вазифаи шаҳрвандии ҳар фардест, ки миллат, давлат ва Ватани худро дӯст медорад ва хоҳони зиндагии шоистаи мардуми он мебошад».

А.Бердишукуров, мудири кафедраи сиёсатшиносӣ
ва фарҳангшиносӣ, дотсент
Мирзоҳофизиён Меҳрафкан Мирзоҳофиз,
омӯзгори кафедра

Читать далее

Муттаҳид бошем

Бани одам аъзои якдигаранд, ки дар офриниш зи як ҷавҳаранд

Агар узве ба дард оварад рӯзгор дигар узвҳоро намонад қарор

Саъдии Шерозӣ 

Имрӯз дар замони  ҷаҳонишавӣ, замони бархурди тамаддунҳо бархӯрди ақоиду афкор, кашмакаш ва зиддиятҳо, бархӯрд миёни дингароёну дунявиён давом дорад, ки ҳамаи ин мардуми шарифи Тоҷикистони азизи моро бетараф гузошта наметавонад. Ин зиддиятҳо то  дараҷае расида, ки мардум роҳгум задаанд ва намедонанд, ки аз пайи ки бираванду ба кӣ ё чӣ бовар кунанд. Дар замони мо, ки пур аз таззод, мушкилот, ихтилофу зиддиятҳост, доир ба афзудан ва густариши экстремизм, фундаментализм, терроризм ва дигар зуҳуроту падидаҳои номатлубу хатарафзо зиёд ҳарф мезананд ва менависанд. дар ин маврид мақоми шеърро, таъсири шеърро зикр кардан ҷоиз аст.   Шеър ин дигаргунсоз аст, яъне ба тафаккури инсон таъсир мерасонад.  Масалан  Носири Хусрави шиамазҳаб ҳанӯз дар асри ХI гуфта буд:

Ҳамеша некхоҳи мардумон бош,

Ба нек кӯш ва он гоҳ дар амон бош 

Ё ҳамон андешаи зебои Зардуҳишро, ки аввал пиндори зебо, яъне андешаи зебо мегӯяд ва андешаи зебо қудрат  меафзояд.

Зиндагӣ пур аз таассуб, пур аз мубориза аст,  ва ин таассубҳоро аз кӯдакӣ ба сари мо бор ва ҳатто нигоҳи моро ба зиндагӣ манфӣ мекунанд, то дараҷае ки мо ба зиндагӣ ба ҳамдигар бо хашм, бо рашк, бо кина дохил мешавем, на бо шеър, бо андешаи зебо бо рафтори зебо. Асари бунёдии Асосгузори сулҳу вахдати миллӣ, Пешвои миллат, Эмомалӣ Раҳмон дар «Чеҳраҳои мондагор» саропо оид ба сулҳу салот, некхоҳӣ, тахаммулпазирӣ ва дигар рафтор инсони комилро зикр кардаанд.  Таркиби андешаи нек мекунад.

Дар Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 26 апрели соли 2013 чунин таъкид шудааст: «Мутаассифона, дар олами ислом равияҳое низ арзи вуҷуд кардаанд, ки баъзе амалҳояшон ба фитнакориву тафриқаандозӣ равона гардидаанд. Ин ба моҳияти дини мубини ислом мухолиф аст ва ба он иснод меорад».

Хол он ки созмону ниҳодҳои динӣ ва ҳизбу ҳаракатҳои дорои тамоюли динидошта хеле фаъол ва зиёд гардида, ба ҳаёти сиёсӣ – иҷтимоӣ ва маънавӣ бештар таъсир мерасонданд. Дар мамлакат фазои озоди андешаи динӣ дар заминаи асли конститутсонии гуногунандешии сиёсӣ ва мафкуравӣ ташаккул ёфт. Гуногунандешӣ ва таҳаммулпазирӣ таҳкурсии ғоявии ҳамзистии эътиқоди динии шаҳрвандони кишвар гардид.

Дар ҳарду ҳолат ҳам уламои дин ва зиёиёни тоҷик бояд ҳамфикр бошанд, манфиатҳои умумимиллӣ, умумидавлатиро аз ғаразҳои ҳизбӣ, гурўҳӣ, мазҳабӣ, шахсӣ боло гузошта, ҷомеаро ба ихтилоф, ҷудоӣ ва хатару нооромӣ мувоҷеҳ насозанд.

Мо, устодони Донишкадаи кӯҳӣ-металлургӣ мутаҳидем, ки ҷавононро дар руҳияи ватандустӣ, худшиносӣ ва худогоҳӣ тарбия намоем.

Кибриёхон Атоева,
устоди кафедраи гуманитари ичтимои,
номзади илми филология

Читать далее

Саховатмандиву дороиро дар харҷи беҳудаву бемаврид намоиш додан амали инсонӣ нест

«…То расму ойин ва маросимҳои милливу динии худро ба як низоми муайян надарорем ва хароҷоти беҳудаву зиёдатии мардумро аз байн набарем, ба натиҷаҳои дилхоҳу назаррас ноил шуда наметавонем».

Эмомалӣ РАҲМОН

Дар асоси дархосту пешниҳоди сокинони мамлакат зимни вохӯриву баромадҳо тавассути воситаҳои ахбори омма, инчунин зимни мулоқот ба муносибати 10 - солагии қабули  Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» 11 –уми июли соли 2017 баён гардида буданд, таҳия гардидаанд.

Қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Оид ба ворид намудани тағйиру иловаҳо ба Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» бори дигар исбот намуд, ки сиёсати давлати мо барои беҳтар намудани сатҳи молиявӣ ва зиндагии мардум равона шудааст. Дар доираи қонун фаъолияти комиссияҳои ҷамъиятиро моддаи 51 танзим намуда, чунин комиссияҳо новобаста аз шакли моликият ва ташкилию ҳуқуқии корхонаву идораҳо, ки дар онҳо на камтар аз 30 нафар корманд фаъолият мекунад, таъсис дода мешаванд. Ин модда комиссияҳои ҷамъиятиро вазифадор менамояд, ки ҷиҳати пешгирии қонуншиканиҳо тадбирҳои зарурӣ андешанд.

Дар рӯзҳои иди Рамазон ва Қурбон дастархони маънавӣ ва камхарҷи идона ороста шудан ва ба исрофкориву зиёдаравӣ  роҳ  надодан дар доираи тағйиру иловаҳо ба моддаи 7 қисми 4 илова гардид, ки ин мазмуни иҷтимоию иқтисодӣ дорад. Инчунин, дар асоси қонун тавсия дода мешавад, ки шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ, ки имконияти молиявӣ доранд, метавонанд бо иштироки комиссияҳои доимии маҳаллӣ тӯйи домодию арӯсии хайриявии ҷавононро аз оилаҳои камбизоат баргузор намоянд.

Мутобиқи моддаи 9 тӯйи хатна аз рӯзи таваллуди писар то рӯзи бистуми баъди таваллуд бо розигии падару модар дар муассисаҳои тиббии дахлдор бо тартиби муқаррарнамудаи мақоми ваколатдори давлатӣ дар соҳаи тандурустӣ ба таври ройгон гузаронда мешавад. Тағйиру иловаҳои қонуни мазкур уҳдадориҳои шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ дар гузаронидани ҷашну маросим бо риояи талаботи қонуни мазкур боз ҳам таъкид намуда, дар сурати риоя накардани талабот бо тартиби муқаррарнамудаи қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҷавобгарӣ кашида шудани онҳоро пешбинӣ менамояд. Инчунин, дар сурати аз ҷониби доираҳои номбаршуда ва фарзандони онҳо ошкор шудани ҳолатҳои қонуншиканӣ, мутобиқи қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон аз мансаб озод карда мешаванд.

Дигаргуниҳои ҷиддӣ ба моддаи 11-уми Қонуни амалкунанда, ки маросими дафну азодориро танзим менамоянд, тавсия гардидаанд. Мувофиқи ин пешниҳодҳо тамоми маросими дафну азодорӣ бе забҳи чорво ва бе додани таом бояд гузаронида шаванд. Аз ҷумла маросими «се», «чил» ва «сол» бе забҳи чорво ва бе додани таом гузаронида мешаванд. Дар маросими дигари манъшудаи «оши сари тахта», «душанбегӣ», «ҷумъагӣ», «ҳафт», «бист» ва «шашмоҳагӣ» низ забҳи чорво ва додани таом манъ карда мешавад.

Ба моддаи 12-уми Қонун тағйирот пешниҳод карда шуда, гузаронидани маъракаи «ҳоҷизиёрат» манъ карда мешавад. Илова бар ин тартиби сафари шаҳрвандонро барои адои ҳаҷ ва умра ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон муайян мекунад, ки ҳангоми баррасии он таклифҳои шаҳрвандон ба инобат гирифта мешаванд.

Қабули Қонуни мазкур пеш аз ҳама, барои инкишофи ҳаёти иҷтимоии мардум равона шудааст. Инчунин, барои истироҳати шаҳрвандон ва дамгирии онҳо шароит фароҳам месозанд. Аз ин лиҳоз, дар кишварамон туризми иҷтимоӣ тараққӣ мекунад. Объектҳои туризми иҷтимоӣ–системаи транспортировка (нақлиётгузорӣ), ҷойгиркунӣ, хурду хӯрок, истироҳат ва сайёҳат, ташкили индустрияи хуби истироҳатӣ, муолиҷавӣ, захираҳои туристӣ, ки бешубҳа ғакли дигарро мегирад.

Хулоса, саховатмандиву дороиро дар харҷи беҳудаву бемаврид намоиш додан амали инсонӣ нест, балки ободу зебо гардонидани ин ё он гӯшаи нообод, дасти ёрӣ дароз намудан ба табақаи камбизоату муҳтоҷ, пирони барҷомонда, ятимону маъюбон нишонаи дурусти саховатмандиву хайрхоҳии инсонҳо мебошад. Тағйиру иловаҳои дар лоиҳа пешниҳодшуда мутобиқати комил бо муқаррароти фарҳанги миллӣ ва омӯзаҳои динию мазҳабии мо доранд ва асосан ба хотири ҳимоят аз манфиатҳои мардум таҳия шудаанд. Ин амалҳо пеш ҳама, аз ватанпарастӣ ва изҳори ғамхории бепоён ба миллати худ гувоҳӣ медиҳад. Дар ин маврид Пешвои миллат чунин мегӯяд: «Вазифа ва қарзи ҳар як соҳибватани бонангу номус аст, ки барои тарбияи фарзандон, соҳиби касбу ҳунар шудани онҳо кӯшиш намояд, Ватанашро на дар сухан, балки дар амал дӯст дорад, онро ободу зебо гардонад, дастовардҳои ҷаҳони муосирро омӯхта, онҳоро дар Тоҷикистон, ки фардои дурахшони ҳар яки мо мебошад, амалӣ намояд, ҳастии худро бо ҳастии ин марзу буми муқаддас пайванд шуморад ва ба хотири пешрафти он ҳамеша ҷаҳду талош намояд».

Равшан Усанов,
дотсенти кафедраи умумидонишгоҳии
сиёсатшиносӣ ва фарҳангшиносии ДДХ
ба номи академик Бобоҷон Ғафуров

Читать далее

Оғози марҳилаи давлатсозии навини тоҷикон

Тоҷикистони азизи мо аввали солҳои 90-уми садаи бист ба арсаи ҷанги шаҳрвандӣ кашида шуд. Гурӯҳҳои мухолиф, шахсони мансабталаб, бадхоҳони дохиливу хориҷии миллати куҳанбунёди мо намехостанд, ки мардуми тоҷик аз самараҳои истиқлолият баҳраманд гардад.

Вазъият, бахусус тирамоҳи соли 1992 хеле муташанниҷ гардид. Тамоми соҳаҳои хоҷагии халқ ва шохаҳои ҳокимияти давлатӣ фалаҷ гардида, кор то ҷое расид, ки чанд тан бесаводу модарбахатои одамсурати ҳайвонтабиат Президенти қонунии аз ҷониби халқи мамлакат интихобшударо дар фурудгоҳи шаҳри Душанбе гаравгон гирифта, ба истеъфо додан маҷбур намуданд. Хатари ҷиддии маҳв шудану аз харитаи сиёсии ҷаҳон нест шудани давлати тозаистиқлоли Тоҷикистон ба амал омада буд.

Фарзандони ҷасуру сарсупурдаи миллат, намояндагони мардумии Шӯрои Олӣ бо дарки амиқи таҳдиди хатар ба халқу миллат ва нобудшавии мамлакат бар зидди  ҷангу талошҳои бемаънӣ, ҷудоиандозии душманон, ба гуфтаи мардум, аз як гиребон сар бароварданд.

Баъди саъю талошҳои пайгирона ва маслиҳату машваратҳои зиёди қувваҳои солимфикри ҷомеа ниҳоят имконияти мусоид фароҳам омад. Моҳи ноябри соли 1992 дар Қасри Арбоби колхози ба номи Ӯрунхӯҷаеви ноҳияи Хуҷанд (алъон ноҳияи ба номи Бобоҷон Ғафуров) Иҷлосияи ХVI  Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба кори худ шурӯъ намуд. Дар чунин вазъияти  ҳассос барои миллати тоҷик ва мамлакати Тоҷикистони соҳибистиқлол сарваре лозим буд, ки воқеан миллатдӯст бошад, барои сулҳу ваҳдат, ҳатто ҷони худро дареғ надорад, роҳбаре лозим буд, ки манфиатҳои миллатро аз ҳама гуна манфиатҳои қавму маҳал болотар донад. Ва муҳимтар аз ҳама, роҳбари оқилу доно ва хирадманд лозим буд. Хушбахтона, ба таъбири устод Лоиқ Шералӣ “Раҳми Парвардигори мо омад, Нури ҳақ бар диёри мо омад”. Намояндагони мардумӣ якдилона фарзанди фарзонаи сарзамин, сиёсатмадори  зираку ботамкин ва дурбин муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро сарвари давлати ҷавони Тоҷикистон интихоб намуданд. Ин иҷлосия, ки дар он паёми сулҳу ваҳдат ва ягонагии миллати тоҷик ба таври қатъӣ садо дод, дар таърихи Тоҷикистони навин марҳилаи навро боз намуд. Сарвари ҷавону умедбахши Тоҷикистони соҳибистиқлол аз минбари иҷлосия ба ҳайси раиси тозаинтихоб гуфта буданд:

-Ё ман дар Тоҷикистон сулҳро барқарор мекунам, ё дар ин роҳ ҷони худро қурбон месозам.

 Иҷлосияи ХVI Шӯрои Олӣ, ки ба фарзанди фарзонаи халқи тоҷик Эмомалӣ Раҳмон ваколати роҳбариро ба ҷомеаи Тоҷикистон дод, ҳамзамон ба дӯши ӯ вазифаи пурмасъулият-бунёди давлати воқеан соҳибистиқлол ва демократиро вогузошт. Эмомалӣ Раҳмон ба сифати сармеъморе баргузида шуд, ки мебоист на фақат иморати аз ҷанг вайроншудаи давлати тоҷикро тармим кунад, балки сохтмони онро дар пояҳои устувору қавии сифатан нав таҳким бахшад.

Дар Иҷлосияи ХVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон хамчунин рамзҳои давлатӣ Парчам, Нишони давлатӣ тасдиқ гардида, ҳукумати қонунӣ таъсис ёфт, ки созмон додани давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявиро мақсади асосии  хеш қарор дод. Саъю кӯшишҳои хайрхоҳонаи ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар роҳи расидан ба мақсадҳои наҷиби меҳанпарастӣ ва умумибашарӣ таҳти роҳбарии дурандешона ва ғамхоронаи Эмомалӣ Раҳмон сулҳу оштии миллӣ, оташбас ва ваҳдату ягонагӣ, муттаҳидию якпорчагии сарзамини тоҷиконро дар заминаи машварату қарордодҳои байналмилалӣ пайваста таъмин намуда, бо дастгирию миёнаравии ҷомеаи ҷаҳонӣ, аз қабили Созмони Милали Муттаҳид, Созмони Амнияту ҳамкорӣ дар Аврупо ва кишварҳои кафили сулҳ-Россия, Қирғизистон, Қазоқистону Туркманистон ва ӯзбекистон дар доираи ризоият ва ҳамдигарфаҳмии мардуми Тоҷикистон таҳким бахшиданд.

27-уми июни соли 1997 дар шаҳри Москва Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ва роҳбари Иттиҳоди мухолифини тоҷик Саид Абдуллоҳи Нурӣ ба Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон имзо гузоштанд. Ин санад ба муқовимату муборизаҳои байниҳамдигарӣ дар кишвар хотима бахшида, оғози марҳилаи нав ва осоиштаи тараққиёти давлати соҳибистиқлол гардид.

Ҳамин тариқ, аҳамияти Иҷлосияи ХVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз он иборат аст, ки он ба халқ ва давлат роҳбари сазовору нотакрорро пешниҳод намуд, пеши роҳи нобудшавии халқу миллатро гирифт, оташи ҷанги шаҳрвандиро хомӯш сохт, ба ваҳдати миллӣ замина гузошт ва, билохира, Тоҷикистонро аз вартаи ҳалокат ба арсаи саломат баргардонд.

Мо, мардуми шарифи Тоҷикистони азиз бояд аз он сарбаланд бошем, ки бо роҳи муайяннамудаи Иҷлосияи тақдирсоз таҳти сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ояндаи боз ҳам дурахшон қадамҳои устувор гузошта истодаем.

Раҳматов Шӯҳрат,
ноибдекани факултети филологияи тоҷик,
ДДХ ба номи академик Бобоҷон Fафуров

Читать далее

Ҷавонон арзишҳои даврони Истиқлолиятро қадр мекунанд

Чуноне, ки иттилоъ дорем аз ВАО дар ҳамаи давлатҳои ҷаҳонро таркишҳои мудҳиши террористӣ ва тирпаррониҳои шадид такон дода истодааст.

Ягон дине, дар ҷаҳон нест, ки инсонро ба зӯроварию ваҳшонияту гаровгонию инсонкушӣ даъват намояд. ҳар як дине, ки дар ҷаҳон пайдо шудааст, мардумро ба тиниҷию осоиштагӣ тарғибу ташвиқ мекунад. То якдигарро дӯст доранд, хиёнат ба ҳамдигар накунанд, муносибати некбинона бо якдигар дошта бошанд, шаҳодати дурӯғ надиҳанд ва дуздӣ накунанд. Акнун ин чӣ хел исломи муосир аст, ки тамоми ҷаҳонро ба ларзиш оварда истодааст, ба осудагии мардум халалдор мекунад. Дар ҳоле, ки Исломи нобу пок ҷангу хунрезиро ҳаром эълн кардааст.

Ба ҳамагон маълум аст, ки имрўз Тоҷикистон дар роҳи ободониву созандагӣ, бунёдкорифу офарандагӣ устуворона қадам ниҳода, дар таъмини зиндагии осоиштаи ҳар як сокини кишвар кўшишҳои зиёд ба харҷ дода истодааст. Мардум  сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро бо дилу ҷон пазируфта, аз доштани  чунин роҳбар ифтихор мекунанд. Ободшавии мунтазам дар кишвар, сохтмонҳои бонуфузи нақб, ГЭС ва роҳҳову марказҳои фарҳангӣ-фароғатӣ,  корхонаву муассисаҳо  дар дили шаҳрвандони Тоҷикистон муҳаббатро ба сарвари хирадманду ҳалимаш афзун гардонида,  ризоияти онҳоро нисбат ба сиёсати пешгирифтаи  давлату ҳукумат дучанд месозад. Инчунин, ба роҳ мондани муносибатҳои дуҷонибаву бисёрҷониба бо аксари мамолики олам, ки барои сокинони Тоҷикистон дар густариши соҳаи тиҷорат, санъату фарҳанг, варзишу ҳунармандӣ, тиббу сайёҳӣ, хусусан дар ташаккули таълиму тадрис ва мубодилаи таҷрибаҳо имконияти васеъро фароҳам меоварад, тақвиятгари гуфтаҳои болост.

Мо, дар кишвари соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона дар зери парчами дурахшони сулҳу ваҳдат умр ба сар мебарем. Хушбахтона, имрўз дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба эътиқоди шаҳрвандон нисбат ба дину мазҳаб садде гузошта намешавад. Давлати дунявӣ ва демократӣ ифодагари манфиату талаботи тамоми мардуми ватанамон мебошад. Ин аст, ки баъди истиқлолияти Тоҷикистон, аксари сокинони меҳанамон ба дини Ислом ҳамчун манбаи ростӣ, покизагӣ, накўкорӣ, меҳнатдўстӣ, инсондўстӣ, ҳидоятгари роҳи рост рўй оварданд.

Мо, зидди фаъолияти ташкилотҳои динӣ нестем. Аммо пўшида нест, ки мақсади асосии ҳизб - ба даст овардан ва истифодаи ҳокимияти сиёсӣ аст. Пас, ҳадафи асосии ҳизби мамнӯи наҳзати исломӣ низ  ташкили «Давлати исломӣ» аст, ки бар хилофи қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад. Аз тарафи дигар, маҳз дар давлатҳои динӣ аз қабили Арабистони Саудӣ, Аморати Муттаҳидаи Араб, Қатар, Куввайт, Ливия, Уммон, Эрон, Ватикан ва ғайраҳо ташкили ҳама гуна ҳизбу ҳаракатҳо, ки характери сиёсӣ дорад, қонунан манъ аст. Аз ин ҷо хулоса баровардан мумкин аст, ки худи дин ва аҳкоми динӣ барои ташкили гурўҳҳое, ки ба гирифтани ҳокимият нигаронида шудааст, зид мебошад.

Ислом дини озодӣ, ростӣ, инсондўстӣ ва покӣ мебошад. Агар аъзоёни ҳизби мамнӯи наҳзати исломӣ ҳидоятгари роҳи рост мебуданд, имрўз ба манфиати давлат ва ҷамъият фаъолият мебурданд, барои ҳушдор кардани ҷавонон дар радифи давлат корҳои тарғиботиву ташвиқотӣ мебурданд, на баръакс. Мутаассифона, маҳз ҳизбу ҳаракатҳои гуногун боиси гумроҳии ҷавонони тоҷик гардида истодааст. Аммо ин гурўҳи ҷавонони ноогоҳ аз аслу номи Ислом бар зидди ислом мубориза мебаранд. Ин ҳодиса боиси паст гардидани обрӯву нуфузи ислом дар ҷаҳон мегардад. Имрӯз ба ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон равшану фаҳмост, ки ҳизби мамнӯи наҳзати исломӣ ва иттиҳоди гурӯҳҳои мухолиф барои чӣ бештар ба нерӯи ҷавонон такя мекунад. Агар Созишномаи ризоияти миллӣ ва истиқрори сулҳ дар Тоҷикистон соли 1997 ба имзо расида бошад, пас то имрӯз 20 сол сипарӣ мешавад, ки тифли яксолаи ҳамон сол имрӯз ҷавони 20- сола – субъекти муносибатҳои сиёсӣ гардид. Ҷавоне, ки даҳшати  ҷанги шаҳрвандиро надидаву эҳсос ҳам накардааст. Бинобар ин аз ҳисоби чунин ҷавонон ва маккорона истифода бурдан, ман фикр мекунам, нишони фитрати пастии инсон ва бешарафист!

Зеро, мушоҳидаҳо нишон медиҳанд, ки воқеан ҳизби мамнӯи наҳзати исломӣ ва иттиҳоди гурӯҳҳои мухолиф аз меҳвари манфиатҳои миллӣ кайҳо берун рафта, ба ақидаҳои ифротӣ наздик шудаанд.  Ҷавонони равшанфикр ба дурустӣ дарёфтаанд, ки ҳизби мамнўи наҳзати исломӣ ба ғайр аз таблиғи ғояҳои сиёсӣ ҳадафи дигаре надорад. Имрӯз дар тамоми шабакаҳои интернетӣ ҷавонони зиёде фирефтаи ваъдаҳои зиёди роҳбарияти ин ҳизби сиёсӣ шуда, ҳамсафону ҳамраҳони худро гумроҳ месозанд. Дар чашму зеҳни ҷавонон аз бунёди хаёлии давлату кишвари афсонавие сурату маводҳоро ҷилвагар сохта, пешравию ободонии Тоҷикистони озоду соҳибистиқлолро хурду ҳақир ва ночиз нишон медиҳанд. Фаъолияти ҳизби мамнўи наҳзати исломӣ дар Тоҷикистон ва пинҳонкориҳои аъзоёни таблиғгару сияҳкори он тадриҷан хатарҳои нав ба навро барои ҷомеаи кунунии мамлакат ба бор оварда истодааст.

Мусалмон он шахсе, ки бо дасту забонаш касеро озор надиҳад. Пас, ин шахсон кӣ ҳастанд? Дар ягон қонуни зиндагӣ ва Сарқонуни тамоми ҷаҳон гуфта нашудааст, ки инсонро аз зиндагӣ маҳрум сохта, ин қадар инсонҳоро аз пайвандонашон ҷудо сохта истодаанд. Марги садҳо нафар кушташудагон бар гардани кист? Акнун чаро амалҳои террористӣ бо номи давлати исломӣ ин қадар модаронро сӯзу гудоз менамояд? Аз чунин амалҳои мудҳиши террористӣ тамоми фарзандони ҷаҳон бераҳму шафқатӣ меомӯзанд, на ин ки инсону инсонгароӣ. Оё он  шахсҳое, ки ба чунин амалҳои зишт даст мерасонанд, модар, фарзанд, бародар, хоҳар надоранд магар?

Ҷавонони замони истиқлолиятро ба сулҳ, ваҳдат, ягонагӣ тарғибу ташвиқ намуда, орзу дорем, ки давлатамон рушд намояд ва намегузорем, ки нохалафе ба амнияти истиқлолияти мо далолат намояд. Мо, ҷонибдори сиёсати пешгирифтаи давлати азизамон ҳастем.

Мусабеъхон Қурбонова,
омӯзгори кафедраи сиёсатшиносӣ
ва фарҳангшиносӣ 

Читать далее

Мо роҳи худро интихоб кардем

Дар охири қарни 20 ва ибтидои асри 21 инсоният ба хатари ҷиддӣ мисли ифратгароӣ ва терроризм рӯ ба рӯ шуд, ки ба бақои одаму олам таҳдид мекунад.

Имрӯз масъалаи “муносибати ислом ба терроризм” масъалаи актуалӣ буда, ба худ муносибати ҷиддиро талаб мекунад. Оиди ин масъала ақидаю гуфтугузорҳои зиёде баён гашт. Ташхиси ин ақидаҳо исботи он аст, ки “терроризм” эҷоди шуур буда, берун аз ислом аст.

Шуури халқии исломӣ мусалмононро аз терроризм ва ифротгароӣ ҳифз менамояд. Мафҳуми “ислом” аз калимаи арабӣ “салом” реша гирифта маънояш “сулҳ” мебошад. Дар ислом ҳаёт ва озодии инсон муқаддасанд.

Асос ва моҳияти исломро нияти неки муслимин ташкил медиҳад.

Мавриди зикр аст, ки миллат ва давлате, ки ояндаи худро равшан дидан мехоҳад, бояд аз таърих сабақ бардошта, мероси таърихии худро зинда нигаҳдорӣ намояд. Табиист, ки ҳар миллату давлат дар интихоби арзиш ва меросияти таърихӣ бояд манфиатҳои миллат, давлат ва наслҳои ояндаро мадди назар бигирад. ҳамаи мо медонем, ки дар ҷомеаҳо бояд тартибу низоми муайяне барқарор бошад, то ҳуқуқи инсон риоя гардад ва монеа барои зиндагии осоиштаи онҳо ба вуҷуд наояд. Аммо гоҳе падидаҳое ва ҳодисаҳое дар натиҷаи иртиботҳо ва муомилаҳои инсонҳо эҷод мегардад, ки сабаби баҳрам хӯрдани осоишу оромии онҳо мешаванд...

Мо набояд таърихи худро фаромӯш намуда амнияти кишварамонро дар хатар монем, зеро созандаву ободкунандаи ҷомеа ҳамаи мо ҳастем.

Имрӯз тамоми мардуми Ҷумҳурии Тоҷикистони соҳибистиқлолт талош бар он доранд, ки дар устуворӣ таҳкими истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳар чи бештар саҳм гузоранд. Аммо баъзе нохалафон чунин пешравӣ ва шукуфоии мамлакати азизамонро дида наметавонанд ва ҳаддамимкон кӯшиш доранд, ки онро халалдор созанд.

Бояд ёдовар шуд, ки роҳбари собиқ ҳизби наҳзати ислом олими беамал Муҳиддин Кабирӣ, ки барои ин Ватан ягон кори хайре накардааст, дар робита бо шогирди худ Амрушоҳи Низом боз мехоҳад ба сари ин миллати ҷафодида нохушиҳо биёрад.

Магар фаромӯш шуд, ки Пешвои миллати тоҷикон, Президенти кишвар дар Иҷлосияи таърихии 16-ум, роҳбарии як давлатеро, ки дар хазинааш як пули сиёҳ надошту аз паси ҳар кӯчаву пасткӯчаҳояш садои тиру нолаву афғони модарону хоҳарон мебаромад, ба зимма гирифтанд.

Маврид ба зикр аст, ки унсурҳои ҷиноятӣ, гурӯҳу ҷунбишҳои харобкори террористӣ як идда ҷавонони гумроҳро зери “қанот”-и худ гирифта, барои хеш навкарони фармонбардор омода месозанд, ки онҳо қодир ҳастанд ба ҳама гуна амалу кирдорҳои ҷоҳилонаю ғайриинсонӣ даст бизананд. Хушунат, хусумату бадбинӣ, ситезаҷӯй нисбат ба давлату ҷомеа дар ниҳоди онҳо ба ҷои ақлу андеша некхоҳию некӯкорӣ маскан мегузорад. Дар натиҷаи оромию осоиши ҷомеа халалдор мешавад ва ҳаёти худашон низ дар вартаи хатар қарор мегирад.

Бояд ёдрас шуд, ки мо дар асри 21 зиндагӣ мекунем, аммо гурӯҳи ифротгароии Давлати Исломии Ироқу Шом амалҳое анҷом медиҳад, ки бетараҳҳумии онҳоро таърих кам дар хотир дорад.

Қобили тазаккур аст, ки дар замони баромади ҷараёни тундгароии террористӣ ва экстремистӣ дар ниқоби дини мубини ислом, ки боиси паст задани арзишҳои фарҳангии он мегардад, дақиқу аниқ омӯхтани пайдоиш ва истисмори дини мубини ислом ва афкори мазҳабҳои он амри зарурӣ ба шумор меравад.

Зеро ба гуфтаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон “Терроризм ва экстремизм, аз як ҷониб, чун вабои аср хатари глобалии ҷиддӣ буда, аз ҷониби дигар аъмоли он гувоҳи ин аст, ки террорист ватан, миллат ва дину мазҳаб надорад, балки як таҳдиде ба ҷомеаи ҷаҳонӣ ва ҷони ҳар як сокини сайёра аст. Ин зуҳуроти фалокатвор ҳеҷ умумияте ба дин, аз ҷумла ба дини мубини ислом надорад ва бо истифода аз номи ислом ба хотири ҳадафҳои сиёҳу ғаразноки сиёсӣ, содир карда мешавад. Аз ин рӯ, маърифату таърихи дину мазҳаби худ ба ҷомеаи мо, махсусан ҷавонону донишҷӯён, ки меросбари фарҳанги гузаштагон ҳастанд, дар чунин шароиту вазъи зудтағирёбандаи ҷаҳон ҳатмист. Яке аз сабабҳои шомил гардидани ҷавонон ба гурӯҳҳои тундрав огоҳии комил надоштани онҳо аз моҳият ва таълимоти ахлоқиву фикрии дини мубини ислом ба шумор меравад, ки онро гурӯҳҳои ифротгаро ба манфиати худ истифода бурда истодааст”.  

Гуфтан ба маврид аст, ки мо бояд ба қадри осудагӣ расем, соҳибистиқлолии ватанамонро дӯст дорем ва дар пешрафти он саҳми худро гузорем.

Дар аксарияти нигоштаҳо дар бораи “Исломи сиёсӣ” ва терроризму экстремизм ва ба сафи ДИИШ (Давлати исломии Ироқу Шом) пайвастани иддае аз ҷавонони тоҷик маълумотҳо пешниҳод намуда, иддае аз муаллифону таърихнигорон оид ба сабабҳои ба миён омадини терроризм, экстремизм, тундгароӣ ва оқибатҳои офатбори он ва роҳҳои халосӣ аз он баҳсҳои доманадор рӯи кор овардаанд.

Чуноне, ки аз расонаҳои хабарӣ бармеояд, ин сохтор (ДИИШ) яке аз доротарин ташкилотҳои ҷаҳон ба ҳисоб меравад.

Ҷавонон бояд воқиф бошанд, ки симои аслии ДИИШ ба исломи асил ва суннатҳои он иртиботе подорад. Мо бояд огоҳ бошем, ки идеологияи ДИИШ аз таълимоти Салафия сарчашма мегирад ва он соф террористию ифротгароӣ ва хилофи дини мубини ислом аст.

Ҷойизи қайд аст, ки мардуми Ҷумҳурии Тоҷикистони соҳибистиқлол талош доранд, ки дар устуворӣ ва таҳкими истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳарчи бештар саҳм гузоранд. Аммо баъзе нохалафон чунин пешравӣ ва шукуфоии мамлакати азизамонро дида наметавонанд ва ҳаддалимкон кӯшиш доранд, ки онро халалдор созанд.

Дар ин асно мо бояд фарзандонамонро баробари таълиму тарбия додан, онҳо, ки ояндаи миллати мо ҳастанд, ҳушдор намоем то ки ба равияҳои бегона нагараванду ҷони худро ба зери хатар нагузоранд. ҳамчунин ба бегонапарастӣ хотима бахшида аз арзишҳои миллии худ ба худ истифода баранд. Либосҳои миллии худро ба бар намоянд, ки ин хеле ба ҷавондухтарону бонувони тоҷик зебанда аст. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки ба андешаи сиёсатмадорони дунё Сулҳ дар Тоҷикистон вазъияти мӯътадили минтақаро, ки ба он экстремизму терроризми ҷиддӣ таҳдид менамуд, устувор сохт. Имрӯз тоҷикону тоҷикистоноён баҳри осудагиву тинҷии мамлакати биҳиштосоямон мекӯшанд.

Мо бо итминони комил гуфта метавонем, ки имрӯз зиндагии шоистаро дар ватани маҳбубамон дарёфтем. Бинобар дигар нагузорем, ки ғаразҳои душманони миллатро нодида гирем ва даст ба даст кифт ба кифт ҳамдигарро аз ҳар гуна ҳодисаҳои номатлуб нигаҳдор бошем.

Ӯ. Умаралиева,
устоди Донишгоҳи давлатии Хуҷанд
ба номи академик Бобоҷон  Ғафуров, дотсент 

 

Читать далее

Сарпарастони ҷанги шаҳрвандиро маҳкум бояд кард!

Ибтидои солҳои 90-уми асри ХХ дар Тоҷикистон марҳалаи нав оғоз ёфта, кишвари мо дар миёни ҷомеаҳои бузурги ҷаҳонӣ нуфузу эътибори комил ба даст овард.

Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ин давра Истиқлолият ба даст овард, аммо, мутаассифона, ҷанги шаҳрвандӣ ҷумҳурии моро ба харобӣ овард. Кишвари мо ба гирдоби ҳалокатовару фоҷиабори ҷанг кашида шуд, бесарусомонии сиёсиву иҷтимоӣ ҳама ҷоро фаро гирифт.

Коршиносони сиёсӣ вазъи нобасомони онрўзи Тоҷикистонро таҳлил карда, сабабҳои аслии ҷанги дохилии тоҷиконро кори нодонҳои худӣ бо ҳамдастии бегонагон ба шумор оварданд. Гузашти замон ва таҳлили равандҳои сиёсиву иҷтимоӣ бори дигар ҳақиқати ин нуктаро равшан кард. Имрўз исбот шуд, ки ҷанги дохилӣ дар Тоҷикистон сарпарастон ва иҷрокунандагон дошта, он маҳз бо тарҳи пешакӣ ва хадафмандона таҳия ва пахш шуда будааст. «Ҷанги шаҳравандии дохилии кишвари мо барои манофеи дохиливу берунӣ майдони амалисозии ғаразҳои ҷинояткорона ба ҳисоб мерафт» ва дар ин раванди пурхатари миллаткуш ватандорони асилу дилбастаи миллат вобаста ба шароити мавҷуд талош карданд, ки оташи ҷанги бунёдсўзи миллат хомўш шавад.

Тарроҳи аслии ҷанги ҳамватании Тоҷикистон бегонагон буданд, ки тарҳу равиши муносиб дар вайрон кардани ҳаёти осоиштаи Тоҷикистон, ангезиши нафрату адовати тарафҳо, ба муноқиша овардани гурўҳҳои даргири муқобил ба вуҷуд оварда, ҳадафмандона ва муғризона майл ва диққати фарзандони тоҷикро ба сўи худ кашиданӣ шуданд ва дар ин амр ба иддаи мақсадҳои ношоистаашон расиданд. Дар чунин ҳол дар ҳақиқат сатҳи пасти ватанпарастӣ, дарки рўҳиёти миллӣ ва ё ҳадафҳои дигари томравои ҳукуматхоҳӣ ва хоҳиши сарватманд шудан барои иддае аз фарзандони нохалаф имкон надод, ки ба аслу нияти муғризонаву нопоки бегонагон пай баранд. Аз ин рў, онҳо аз вайронкорӣ дар байни миллат, аз даст надоштан ба рехтани хуни ноҳақ рўй натофтанд. Ноустувор будани дарки ҳақиқии моҳияти Ватан ва ватанпарастии аҷдодӣ, аз ҳама муҳим, расидан ба манфиати фаровони моддӣ ва хоҳиши фурў рафтан ба фоидаи зиёд ба ин тоифаи фарзандони ватангурез имкон надод, ки дар сари ҳаёту мамоти миллат ва муаммои кишвар андеша кунанд, донишу кўшиш ба харҷ диҳанд, дар ин шароити ҳассос пайваста бо кишвари худ монанд, дасти мадад ба кишвар дароз намоянд, ҳамдигарро фаҳманд, якдигарро накушанд, обрўи худро дар хориҷ ва дохил нарезанд, барои ба ҳолати табоҳ овардани кишвари азизи худ роҳ надиҳанд.

Имрўз мо санади зиёди мустанад аз боби рухдодҳои ҳузнангези замони ҷанги шаҳрвандӣ, пиёдасозии рафтори нангини душман дар амалӣ шудани майлу нияти ғосибонаи душманони хориҷӣ дар даст дорем. ҳаводиси фоҷиавии Тоҷикистон дарси сабақест барои имрўзиён, ки минбаъд набояд ба ҳар тараф, ба ҳар гурўҳ рўи хуш ва дасти ниёз оранд, бо Тоҷикистон бошанд, бо андешаи Тоҷикистону тоҷикон монанд, дар роҳи расидан ба манофеи миллӣ аз сарчашмаҳои файзбори худӣ манфиат ҷўянд. Мо бояд моҳияти муноқишаҳои қавмии тоҷиконро дар охири садаи ХХ ва ибтидои садаи ХХI дарк кунем, муаммову мушкили сиёсиву иҷтимоӣ ва рўҳиву равонии кишварро дар солҳои хавфноки муноқишаҳои қавмӣ равшан намоем, то ба наслҳо дарси ибрат шавад.

Дар замони ҷанги шаҳрвандӣ бо сарпарастии душманон, хоса давлати Эрон ҳазорҳо мардуми тоҷик қатл, овора, хонабардўш ва бечора шуданд. Куштори рўҳиву ҷисмии шахсиятҳои бузурги миллат – сиёсатмадорон, олимон, адибон, рўзноманигорон рахнаи азим ва фоҷиаи муассир дар раванди зисту зиндагонии Тоҷикистон мебошад. Ин тоифаи равшангари роҳи фардои дурахшони миллат бо дастони худ ва супоришу ҳамдастии бегонагон, бо амали муғризонаи нерўҳои эронӣ ба нестӣ расидаанд. Аз байн бурдани нерўҳои пешбари миллат, амсоли Муҳаммад Осимӣ, Юсуф Исҳоқӣ, Минҷоҷ Ғуломов, Муҳиддин Олимпур, Сайф Раҳимзод, Отахон Латифӣ, Ҷумъахон ҳотамӣ, аз аҳли сиёсат ва ҳуқуқ Сафаралӣ Кенҷаев, Каримҷон Юлдошев, ҳабиб Сангинов, Собирҷон Бегиҷонов, Нурулло Хайруллоев, ходими маъруфи дин Фатҳулло Шарипов ва садҳо дигарон нишонаи разолат ва ваҳшигарии қавмӣ аст, ки набояд дар ҷомеаи маънавиятсиришт ва фарҳангпарвар рух медод.

Ин амр сабаб гардид, ки генофонди миллӣ ва мағзҳои фарҳангӣ аз ночории айёми кулфатзо рў ба паҳну парешонӣ оварданд ва нерўҳои ақливу илмӣ аз ҳам ҷудо шуданд, пойтахти кишварро тарк карданд, мавҷи муҳоҷирати дохиливу хориҷии аҳли донишу хирад зиёд гардид. Аз ваҷҳи авзои нобасомон онон ҷуз рўй овардан ба ин амр дигар чора надоштанд. Дар ин ҳолати барои миллат вазнин, бо истифода аз кундии худӣ ва тундии душманони хориҷӣ хулосаҳое ба миён омаданд, ки ба воқеияти кишвар ва «асл»-у «ният»-и онрўзаи мо ишора мекунанд: тоҷикон ба ҷои даст ба дасти ҳам додан оташи ҷанги дохилӣ афрўхтанд ва хуни ҳамдигарро ба замин рехтанд.

Ин бешубҳа баёнгари ҳаводиси мудҳишу партаҳлука аст, ки ба сари кишвари мо омад, аҳли миллатро ба вартаи ташвишу нигаронӣ афканд. Хушбахтона, имрўз дар ҳоли осоиш қарор дорем ва рўзи нобасомонро пушти сар партофтем. Имрўз, хушбахтона, ба башараи манфур ва адоватовари силоҳбадастони солҳои 90-уми асри гузашта бо сарпарастии Эрон мувоҷеҳ нестем. Талошҳои Пешвои миллат дар самти дарёфти зиндагии хуш ва осоишта, азму суботи амнияти миллӣ ва давлатии мо дар роҳи ба ҳуш овардани мардум ва насли имрўз аз асли ҳаводиси фоҷиабори миллат дар сатҳи хеле назаррас қарор дорад. Зуҳури нерўҳои ҷанговаре мисли Назарзода ҳалим ва пайкорҳои тахрибкори ў ҳамеша моро ба ҳушдорӣ ва ҳушёрӣ меорад, то дар оянда ҷилави чунин пайкорҳо боз ҳам бештар гирифта шавад.

Дар фурсати беш аз бист сол албатта дар бораи ҷанги шаҳрвандӣ, сабабҳо ва омилҳои рўи кор омадани он кўшишҳое хуб ва босамар анҷом ёфтаанд, дар ин замина асари зиёде таълиф ва барномаву филмҳои арзишманде ба миён омаданд, ки ҳар кадом ба ҷиҳате рўҳия ва моҳияти рўйдодҳои он солҳоро ифода мекунанд. Имрўз дар Тоҷикистон коршиносон ин факти муҳимро муқаррар карданд, ки дар хароб кардани вазъи сиёсиву иҷтимоии Тоҷикистон даст ва саҳми Эрон калидӣ аст. Мундариҷаи аслии кори тахрибкорони ҳаёти осоиштаи кишвар аз амалҳои таркиш, ҳамла ба нақлиёти низомӣ, ҳуҷум ба дидбонгоҳҳои ҳарбию низомӣ, даст задан ба ҷиноятҳои дорои характери диверсионӣ, куштори кормандони ҳарбӣ ва низомӣ, ходимони барҷастаи ҷамъиятиву сиёсӣ ва ғайра иборат аст. Имрўз дар асоси далелу санади фаровон маълум гардид, ки нақши ҳарчи бештари номатлуби ҲНИТ ва Назарзода ҳалим, ҳамчунин, дастгириву пуштибонони моддии Эрон дао ин замина ҳарчи бештар будааст. Маводи мавҷудбуда моро аз решаҳои вуқўи ҳаводиси сиёсии Тоҷикистон огоҳ месозад. Моро бо сабабгорони аслии ҳодиса ошно мекунад ва симои ҳақиқии фарзандони шум ва саркардаи ҷанги қавмии тоҷикро дар тарҳи диверсантҳои хориҷӣ равшану аниқ мегардонад: Аз ҷумла, яке аз нафарони меҳварӣ дар ин кор Абдуқодир Абдуллоев мебошад, ки ҳамчун роҳбари гурўҳи ҷиноятпешагони муташаккил дар амри афтондани қомати Тоҷикистон ва сиёҳ кардани чеҳраи кишвар нақши муҳим бозидааст. Аз рафти сўҳбаташ шахси таҳсилдида ва таълимгирифта буданаш ошкор аст. Ў ба назар нафари хеле доно ва огоҳ аз таъриху фарҳанги миллӣ менамояд, бо забони равону фасеҳ сухан мегўяд, мақоми зиёиён ва равшаншгаронро дар таърих хеле хуб медонад, дарк мекунад, аммо, донишу қудраташ сарфи иҷрои мақсаду нияти хоҷагони хориҷӣ шудааст. Ў тибқи нақшаи хоҷагони хориҷӣ ва супориши роҳбарони дохилӣ дар сафи аввали вайронкорӣ, куштор ва ҷиноятҳои муташаккил қарор гирифтааст. Яке аз мақсадҳои муҳиму усулии ҷинояткорон аз инфиҷори дивизияи 201-уми Русия ва куштани 22 нафар корманд ва афсари он танг кардани ҷойгоҳи ин ниҳоди қудратии низомии ҷаҳонӣ дар Тоҷикистон, «ба вуҷуд овардани низоъ ва нобоварӣ», «номўътадил кардани сатҳи муносибатҳои сиёсии роҳбарони Тоҷикистону Русия» ва, мутаносибан, афзудани нерўи дохилӣ барои таъсиси давлати исломӣ дар қаламрави тоҷикон будааст. Аз ин раҳгузар нуктаи муҳим он аст, ки мақсади асосии сиёсати давлати Эрон дар Тоҷикистон аз байн бурдани дивизияи босалоҳияти рус дар он рўзгор, мустақар ва устувор намудани армияи эронӣ бо ҳадафи пойдор сохтани давлати комилан нави исломӣ дар қаламрави имрўзи тоҷикон будааст.

Дигар аз тахрибкори фазои кишвари мо Тағоймурод Ашрапов – нафаре даркорӣ барои хориҷиён аст. Ў аз соли 1995 ба таълими махсуси диверсионӣ ҷалб шуда, аз соли 1997 амалан ба сарнагун кардан ва аз байн бурдани қишри умдаи равшанфикрон, уламо, донишмандон, адибон ва рўзноманигорон камари ҳиммат баста, ин амрро аз ҳадафҳои меҳварӣ дар роҳи устувор шудан дар миёни мақомоти мухолифин донистааст. Ў ба ин васила ҳамкории густурдаашро бо роҳбаронаш – ашхоси вайроновар ва зараррасони кишвар собит мекунад. Ин паёмади нангин то чӣ андоза рўҳиёти нопоку ноустувори ин гуна тўдаи разолатро равшан собит мекунад. Ба ин маънӣ, фаъолияти хатарноки нафарони миллаткуш, амали итоаткори онон ба хоҷагони хориҷиву дохилиашон бо асноди фаровон барои мо исбот шуд. Онҳо бо рафтори ношоями ҷинояткорӣ номашонро бо ранги сиёҳ ба таърихи навини Тоҷикистон сабт кардаанд. Саймуҳриддин Қудратов низ аз нафарони хуб обутобёфта дар мактаби диверсантони хориҷӣ аст, ки дар қатли оми ашхоси хос кудуррат ва дасти пурқудрате доштааст.

Кори меҳварии инҳо «шикори» аҳли зиё ва сиёсатмадорон, куштори шахсиятҳое аст, ки нуфузи ҳарчи бештареро дар ҷомеа соҳиб буданд ва мо онҳоро дар боло ном гирифтем. Онҳо бо ҳамдастии душманон қатли сиёсатмадори номвар, ҳуқуқшиноси шўҳратманд, публитсисти шўълавар Сафаралӣ Кенҷаев хостаанд, ки нафрату адовати мардумро ба ҳукумати феълии Тоҷикистон бештар намоянд ва дар вусъати ин андешаи мардум, ки гўё «Сафаралӣ Кенҷаев қурбони рақобати сиёсӣ шуд ва фаъолияти сиёсии ў ба ҳукумати вақт халал мерасонид», «саҳм» гузоштанд. Аммо воқеияти аслии сиёсати Тоҷикистон ва ошкор шудани уқдаи рўйдодҳои сиёсии он ҳақиқати раднопазири марги ин сиёсатмадорро собит сохт.

Ишора воқеаҳои қум ва куштори мардум

Имрўз саркардагону иҷрокунандагони фоҷиаҳои тоҷикон нуктаи заъф ва гумроҳиашонро пай бурданд, акнун онҳо аз моҳияти хиёнат ва саҳнасозиҳои сиёсии хориҷиён дар роҳи афтондани Тоҷикистон огоҳ шуданд, ба ҷойгоҳи ҲНИТ чун ҳизби террористӣ ва ба вуҷуди Назарзода ҳалим ва Муҳиддин Кабирӣ чун шахсиятҳои ҷиноятпеша ва динфурўш бовар пайдо карданд, ки дер шудааст. Бо вуҷуди ин, насли имрўз, ҷавонони ҳушманди миллат бояд аз ин ҳаводис сабақ гиранд, пайгири ин гуна роҳу равиши диверсантӣ, ифротравӣ ва ифротандешӣ нашаванд. Ин пушаймонии фарзандони нохалаф, гумроҳӣ ва нодонии онҳо ба сари миллат оби сард рехт, сарсупурдагону пешравони илму фарҳанг ва сиёсати кишвари Тоҷикистонро қатл шуданд. Имрўз ва дар оянда набояд барои ба чунин ҳолати табоҳ ва вартаи ҳалокатбор рў ба рў шудани Тоҷикистон ва тоҷикон роҳ диҳем. 

Читать далее