June 2020

22 June 2020

Рустам Юлдошев: Ваҳдати миллӣ осон ба даст наомадааст!

Номзади илмҳои таърих, дотсенти Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров Рустам Юлдошев аз зумраи олимонест, ки заҳри гирудорҳои солҳои аввали соҳибистиқлолиро чашида, азобҳои рӯҳии он давраро паси сар кардааст. То расидан ба рӯзи мурод – ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба ҳайси муовини раиси ноҳияи Бобоҷон Ғафуров фаъолият бурдааст. Баъдан дар мавзӯи “Ваҳдати миллӣ” корҳои тадқиқотӣ бурда, маводҳои зиёдаш доир ба ин мавзӯъ чоп шудаанд. Дар арафаи ид бо олим вохӯрда, чанд фикру мулоҳизаи ӯро дар бобати роҳи душвори расидан ба Ваҳдати миллӣ пурсон шудем.

-Устод, вақте ибораи “Ваҳдати миллӣ”-ро ба забон мегиред, пеши назаратон чӣ падидор мешавад?

-Мутаассифона, ҷанги шаҳрвандӣ, ки аз худ бисёр оқибатҳои ногувор ба мерос гузоштааст, ба амал омад. Истиқлолияти давлатӣ агар ба аксари давлатҳои ҷамоҳири шӯравӣ бо дигар кардани сохти давлатдорӣ насиб карда бошад, Тоҷикистони азизи мо бо паси сар кардани ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ ба ин рӯзҳо расидааст. Вазнин аст ба забон овардану тасаввур кардан, ки дар ин ҷанги бародаркуш 157 ҳазор нафар сокини мамлакат қурбон, 58 ҳазор ятиму 1 миллион нафар ба кишвари ҳамҷавори Афғонистон гурезагони иҷборӣ шуданд. 142 ҳазор иншоот талаву тороҷ ва 38 ҳазор ҳавлии мардум ба коми оташ рафт. 25 ҳазор оила бе падар монда, зарари умумӣ аз ин ҷанги бемаънӣ ба 10 миллиард доллари амрикоӣ расид. Даҳҳо ҳазор соҳибтахассус Тоҷикистонро тарк карданд. Ман ин ҳамаро барои насли имрӯз ёдрас карда истодаам. Бигзор, онҳо донанд, ки ваҳдати миллӣ, сулҳу салоҳ ва ҳаёти осоишта осон ба даст наомадааст.

- Ба ин ҳама бесомониҳо...

- Бале, маҳз ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба ин ҳама бесомониҳо нуқта гузошт. Яъне, санаи 27 - уми июни соли 1997 дар шаҳри Маскав бо миёнравии давлатҳои абарқудрат ба имзо расидани ин ҳуҷҷати тақдирсоз дар дили мардуми мо аз нав шуълаи умеду орзуҳоро ба ояндаи нек фурӯзон сохт. Метавон гуфт, ки ин санаи муборак оғози гардиши куллӣ дар ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва маънавии халқи тоҷик гардид. Ва, албатта, саҳми Пешвои муаззами халқи тоҷик муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ин маврид басо назаррас аст. Халқ беҳуда ба он кас Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат унвон надодааст.

- Яъне, навбати машғул шудан ба обод-кориҳо расид?

- Пас аз нисбатан ором шудани вазъ дар кишвар бо дастуру супоришҳои Пешвои миллат сохтмон ва азнавбарқарорсозии роҳҳои байналмилаливу дохилӣ ва бунёди нақбҳо ба роҳ монда шуд. Сохтмони нақбҳои “Анзоб”, “Шаҳристон”, “Шар - шар”, “Чормағзак”, ободонии роҳҳои мошингарди “Душанбе – Хоруғ – Мурғоб”, “Душанбе – Рашт – Саритош”, шоҳроҳи “Душанбе – Хуҷанд – Чаноқ”, “Қулма – Қароқурум”, роҳи оҳани “Қӯрғонтеппа – Кӯлоб” аз иқдомҳои Пешвои миллат буданд, ки боиси пешрафту тараққиёт гардиданд. Аз ин пас имкон фароҳам омад, ки ҳаракати нақлиёт дар дохили мамлакат тамоми фаслҳои сол имконпазир гардида, вазъи равуо ва боркашонӣ ба манотиқи гуногуни кишвар сад дар сад беҳтар гардад. Хеле хуб аст, ки дар соҳаи нақлиёт 11 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ ба маблағи умумии беш аз 8,5 миллиард сомонӣ татбиқ шуда истодааст. Боиси хурсандист, ки соҳибкорони маҳаллӣ низ дар бунёди роҳҳо саҳми муносиби худро ба истиқболи сазовори 30 - солагии Истиқлолияти давлатӣ гузошта истодаанд. Аз рӯи маълумоти расмӣ дар шаҳру деҳоти кишвар аз ҳисоби соҳибкорону шахсони саховатпеша ва аҳолӣ 1450 километр роҳҳои аҳамияти ҷумҳуриявию маҳаллӣ ва 108 пул бунёду таҷдид шуданд.

- Истиқлолияти давлатиро бе истиқлолияти энергетикӣ тасаввур кардан амри маҳол аст. Ҳамту не?

- Бале, бунёду таъмири неругоҳҳои барқи обии “Сангтӯда-1”, “Сангтӯда-2”, хатҳои баландшиддати интиқоли неруи барқи “Ҷануб – Шимол”, “Лолазор – Хатлон”, “Лолазор – Сангтӯда-1” ва дигар як қатор неругоҳҳои хурд ба истифода дода шуданд. Хусусан, ба кор даромадани хатти 500 - киловаттаи “Ҷануб – Шимол” ва дар пойгоҳи асосии он насби трансформатори дуюм ин ғамхории бузурги Ҳукумати ҷумҳурӣ барои сокинони вилояти Суғд дар мавсими тобистону зимистон маҳсуб мешавад. Дар соҳаи энергетикии кишвари мо баъдан гардиши куллӣ ба миён омад. Баъди ба истифода додани ду агрегати Неругоҳи барқи обии “Роғун” истеҳсоли неруи барқ аз 17,2 миллиард киловатт – соат ба 22,6 миллиард киловатт – соат расид, ки ин на танҳо ҷиҳати таъмини мардум бо неруи барқ, балқи имконияти бунёди корхонаҳои нави саноатиро фароҳам овард. Ҳоло сохтмони неругоҳи барқи обии “Роғун”, хатти баландшиддати интиқоли барқи Осиёи Марказӣ – Осиёи Ҷанубӣ – “КАСА-1000”, таҷдиди неругоҳҳои барқи обии “Норак”, “Қайроққум”, “Сарбанд” ва дигар неругоҳҳои барқи обии дорои иқтидори миёна дар минтақаҳои гуногуни кишвар бомаром идома доранд.

- Мехостем, фикру мулоҳизаи Шуморо дар бобати ҳадафҳои стратегии Ҳукумати мамлакат бифаҳмем?

- Таъмини истиқлолияти энергетикӣ, раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ, амнияти озуқаворӣ ва саноаткунонии босуръати кишвар заминаи асосии шукуфоии рӯзгори мардуми мост. Татбиқи амалии ин ҳадафҳо, пеш аз ҳама, рушди давлат ва таъмини зиндагии шоистаи мардум мебошад. Расидан ба ин ҳадафҳои наҷиб муҷиби дар оянда аз кишвари аграрӣ – саноатӣ ба саноатӣ – аграрӣ табдил ёфтани Тоҷикистон мегардад.

- Тибқи дастури Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, 30 - солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон бояд сазовор истиқбол гирифта шавад...

- 30 сол албатта, чандон муддати дароз нест, аммо тайи ин солҳо он гуна воқеаву рӯйдодҳо ба амал омаданд, ки назирашро таърих намедонад. Анъанаи хубе дар даврони соҳиб-истиқлолӣ рӯи кор омадааст, ки ба муносибати санаҳои фархунда иншооти ҳаётан муҳим дар вазъияти тантанавӣ ба истифода дода мешаванд. Аз рӯи маълумоти расмӣ, то 30-солагии Истиқлолияти давлатӣ бунёди беш аз 21 ҳазор иншоот, аз ҷумла 1050 муассисаи нави томактабӣ ва миёнаи умумӣ, 560 беморхона ва марказҳои саломатӣ ва дигар иншооти соҳаи тандурустӣ сохта, ба истифода дода мешаванд, ки бешубҳа, ба беҳтар шудани шароити некӯаҳволии мардуми кишвар мусоидат хоҳанд кард.

- Акнун чанд сухан дар бораи рушди иқтисодиёти кишвар мегуфтед?

- Ба болоравии иқтисоди миллӣ баробари афзун намудани истеҳсолот, ҳамзамон татбиқи барномаҳои қабулгардида низ мусоидат мекунанд. Дар замони соҳибистиқлолӣ зиёда аз 80 барномаи соҳавӣ қабул гардид. Бо ҷалби сармояи хориҷӣ тайи солҳои охир ба соҳаҳои иқтисодии кишвар 57,3 миллиард сомонӣ ёрӣ расонида шудааст. Дар Стратегияи миллии рушди Ҷумҳурии Тоҷикистон барои давраи то соли 2030 диққати асосӣ ба консепсияи рушди зеҳнии инсон дода шудааст.

- Ба рушди иқтисодиёти мамлакат боз кадом омилҳо мусоидат кардаанд?

- Дар ҳафт соли охир ҳаҷми истеҳсоли маҳсулоти саноатӣ қариб се баробар (аз 10 миллиард то ба 27,5 миллиард сомонӣ) зиёд шудааст. Соҳаи муҳимтарини мамлакат – кишоварзӣ низ устувор гардида, дар даврони соҳибистиқлолӣ ба мардум 135 ҳазор гектар замин барои бунёди манзили истиқоматӣ дода шуд. Сокинон дар заминҳои наздиҳавлигӣ киштукори маводи ниёзи аввалро ба роҳ монданд, ки ин ба афзоиши маҷмӯи маҳсулоти кишоварзӣ дар кишвар мусоидат кард. 190 ҳазор гектар заминҳои корам ба гардиши кишоварзӣ дароварда шуданд, ки ин ба ҳаҷми истеҳсоли маҳсулот мусоидат кард. Ин пешрафти соҳа, албатта, бо шарофати дастгириву пуштибонии Ҳукумати мамлакат аст, ки дар панҷ соли охир беш аз 10 ҳазор техникаву таҷҳизоти кишоварзӣ ба маблағи 570 миллион сомонӣ харидорӣ, инчунин дар ҳаҷми беш аз 200 миллион сомонӣ имтиёзҳо ҷудо карда шуданд.

- Солҳои 2019 - 2021 бо ибтикори Пешвои муаззами миллат “Солҳои рушди деҳот, сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ” эълон шудааст. Андешаи Шуморо бобати ин иқдом фаҳмиданӣ будем.

- Ташаббуси басо созандаву шоиста. Чаро? Барои он ки Тоҷикистони мо табиати басо зебову назаррабо дорад. Мардуми хориҷиро ҳамин кӯҳҳои осмонбӯсу сарбафалаккашида ва табиати афсункор ба худ мекашад. Бо тараққӣ додани соҳаи сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ мо метавонем, маблағҳои зиёдеро ба хазинаи мамлакат ворид созем. Боиси тазаккур аст, ки ташрифи сайёҳони хориҷӣ ҳамасола ба ҷумҳурии мо меафзояд. Аз рӯи маълумоти расмӣ, соли 2019 зиёда аз 1 миллион нафар сайёҳ ба Тоҷикистон ташриф оварданд, ки ин рақам нисбат ба соли 2018-ум 20 фоиз зиёд аст.

- Ва хулосаи суҳбати мо...

- Ин ҳама пешрафту ҳаёти шукуфон, албатта, ба шарофати ваҳдати миллӣ аст, ки ин ҳамдигарфаҳмӣ тавре дар боло зикр кардам, осон ба даст наомадааст. Онро бояд қадр кунем ва чун гавҳараки чашм эҳтиёт намоем.

Суҳбаторо

Маъмурахон САМАДОВА,

“Ҳақиқати Суғд”

Читать далее

Каждумони таги бӯрё

Бо паси сар кардани монеаву душвориҳои зиёд миллати тоҷик бо мулоҳизакорӣ ва бо азму иродаи хеш Тоҷикистонро ҳуқуқбунёду демократӣ ба ҷаҳониён ошно намуд. Имрӯз миллати тоҷикро тамоми дунё чун қавми бузург эътироф мекунанд. Фарзандони ин миллати барӯманд дар тамоми кишварҳои ҷаҳон дар соҳаҳои гуногун фаъолият мебаранд. Тоҷикистон қариб бо ҳамаи кишварҳои дунё робитаи дӯстию тиҷоратӣ барқарор кардааст, ки ин ҳама бо шараофати соҳибистиқлолии кишвар ва якдиливу идтиҳоди мардуми ин сарзамин аст.

Аммо мутаассифона, рафтору кирдори баъзе ҳамватанон, ки дар кишварҳои хориҷ паноҳ мебаранд ва оромии суботи кишварро халалдор кардан мехоҳанду зиндагии осоиштаи ин миллат барояшон арзише надорад моро ба  андеша водор мекунад. Зеро онҳо аз ҳар вазъияти ба амаломада, аз ҳар бадбахтии рухдода ва, ҳатто, аз марги ҳамватанон истифода мебаранд, то мақсаду андешаву маромҳои худхоҳонаи хешро ба роҳ андозанд. Дар замоне, ки ҷаҳон аз дигар шудани ҳаёти инсоният ҳарф мезанад ва хурду бузурги ҳама миллатҳо бо ҳам идтиҳод мекунанд то аз ҷаҳонро аз вартаи вирус наҷод диҳанд ва зиндагии комилан инсонпарваронаро ба роҳ монанд мухолифини мо «мурдаро монда тутхӯрӣ» -ро пеш гирифтаанд.

Ин тоифа имрӯз дар шабакаҳои иҷтимоӣ басо фаъол шуда, чун каждуми таги бӯрё аз ҳар фурсат истифода мекунанд то неши хешро бизананд. Дар ин вазъияти душвор бо дасисаву дурӯғу найранг пардохтани Кабириву Муҳаммадиқболи Садриддин барин нафарони гумроҳ боз як бори дигар симои аслии ин нафаронро боз мекунад. Дирӯз навиштаи «Масчоба мурам»-и Муҳаммадиқболи Сардиддинро дида дар хайрат афтодам, ки барои ин қадар дурӯғ гуфтан одам чиқадар худхоҳ бояд бошад. Охир дар хориҷи кишвар истода ин қадар дурӯғу дасиса сохтан ба хотири чист?  Ҳайрати ман аз ин аст, ки мардуми кишвар ҳама аз зиндагӣ ва рӯзгорашон дар Тоҷикистон розӣ ҳастанд меболанд ва мушкилиҳои пешомадаро якҷоя паси сар месозанд. Агар мухолифин инқадар ғамхори мардум  бошанд, аввал фикри мардумро кунанд ва воҳимаву дурӯғ набофанд.  Орзуҳову хоби шабашонро, ки  гӯё мардум ба минтинг омодаанд, ба об гӯянд. Бояд бигӯям, ки бо вуҷуди ҳама талошҳо онҳо ба мақсадҳои нопоки худ расида наметавонанд. Ин амали онҳо бори дигар собит сохт, ки дар Ҷумҳурии Тоҷикистон воқеан ҳам сулҳу субот, пешравӣ ва иттиҳод ҳаст, ки ба пӯстини душманон кай ҷой мекунад.

Ҷомеаи кунунии Тоҷикстон барои расидан ба як ҷомеаи мардумсолор, қонунпарвар ва адолатпеша талошҳои пайваста дорад ва таъмини амну субот, манфиатҳои миллӣ, озодиву ҳуқуқи инсонро аз мароми аввалияи худ меҳисобад.

Мадина Ҳакимзода,

«Ҳақиқати Суғд»

 

Читать далее

БЕ ГУРДА КАСАМ, АГАР КИ МАСТЧОҲАМ НЕСТ...

Муште ба даҳони бефаровези М. Садриддин

Дастпарвари ТЭТ ҲНИТ М. Садриддин – хоинбачаи ватангадову ватанбезор боз бо нашри матлаби муғризонаву душманононаи худ бо номи “Масчоҳба мурам” аз номи мардуми шарифи ноҳия суистифода карда, бо дуруғҳои бешумораш иддао намудааст, сокинони заҳматқарини ин ноҳия аз ҷашни Ваҳдат безоранд ва ҳозир ҳастанд, ки даст ба тазоҳуроту митинг ва гирдиҳамоӣ зананд. Гӯё дар ин ноҳия, махсусан дар ҳудуди хоҷагии “Сомониён”-и Ҷамоати деҳоти Мастчоҳ гирифторони бемории коронаврус зиёд шудааст.

Беморхонаҳо беморонро қабул намекунанд. Барои бунёди иншоотҳо ҳамарӯза аз соҳибкорон маҷбуран маблағ ситонида мешавад. Ва ба монанди ин чандин дурӯғу газофи дигар, ки хоси табиати каждумонаву аҳримансиришти Муҳаммадиқболи Садриддин аст. Ин дурӯғу газоф ва бадгӯию тӯҳмат дар ҳаққи Ватану миллат, аз ҷумла ноҳияи Мастчоҳ, ки як пораи кишвари азизамон – Тоҷикистон мебошад ва мардуми шарифи он бори дигар шаҳодати равшани душмании ошкоро ва ватанбезории М. Садриддинро ба намоиш мегузорад. Аз ин ҷиҳат матлаби “Масчоба мурам” дурӯғномаву газофномаи ошкорост, ки баёнгари сурату сирати душманонаи М. Садриддин аст. Нахустин дуруғи ин навишта ҷумлаи аввали он аст, ки чунин ифода гардидааст: “Вазъияти беҳдоштӣ дар ноҳияи Масчо хуб нест”. Ин ҷумла ягон асоси воқеӣ надорад. Чунки вазъияти беҳдоштӣ дар ноҳия хуб аст. Роҳбарияти ноҳия дар партави дастгирию пуштибониҳои Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, Ҳукумати мамлакат, мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилояти Суғд, алалхусус Раиси вилоят муҳтарам Раҷаббой Аҳмадзода ва Раиси ноҳия муҳтарам Тоҳир Азиззода барои ҳифзи саломатии мардум, махсусан дар шароити пандемияи бемории коронавирус тамоми тадбирҳои инконпазирро амалӣ карда истодаанд. Маҳз, натиҷаи андешидани чораҳо дар ин самт буд, ки дар ҳудуди ноҳия беморхонаҳои минтақавии Ҷамоатҳои деҳоти Мастчоҳ, Оббурдон, Палдорак ва Навбаҳор бо маблағи наздик 2 млн. сомонӣ аз таъмири хушсифат бароварда шуданд. Дар натиҷа барои табобати ҳамаи намуди беморӣ дар ноҳия шароиту имкониятҳо мавҷуд аст. Бинобар ин, беморхонаҳо аз қабули беморон даст накашидаанд. Дар ноҳия мунтазам ба ашхоси ниёзманд кӯмакҳои моддӣ расонида мешавад. Авҷи баланди дурӯғҳои бешармонаи М. Садриддин дар он зоҳир мешавад, ки вай газофҳои худро бо зикри “як духтури шиносам гуфт”, “як соҳибкор, ки рафиқам ҳаст гуфт”, оварда, росту дуруст ҷилва доданӣ мешавад, ки хилофи воқеият аст. Гузашта аз ин, дар ноҳияи Мастчоҳ ягон нафар хонумдухтури 30-солаи дар Корея таҳсил намуда нест, ки боз аз бемории коронавирус фавтида бошад!!! Дар ҷавоб ба ин ва даҳҳо дурӯғҳои бешармонаву бешарафонаи М. Садриддин ҳаминро зикр менамоем, ки мардуми Мастчоҳ ҳамеша якрӯву яксӯ ва якҷиҳату мардона Ватанро дӯст медоранд. Ба Пешвои муаззами худ ифтихор менамоянд. Борҳо садоқату самимияти худро ба Ватану миллат, Пешвои наҷотбахши худ, Ҳукумати мамлакат собит кардаанд. Зикри танҳо ҳамин як нуқта, яъне ҳодисаҳои 4-ум ва 9-уми ноябри соли 1998, замони ҳуҷуми хоинонаи полковники ватанфурӯш Маҳмуд Худойбедиев кофист, ки чӣ гуна мардум, махсусан ҷавонмардони мастчоҳӣ дар роҳи дифои хоки муқаддаси Ватан ва сохтори конститутсионии демокративу дунявӣ ва ягонаву ҳуқуқбунёди Тоҷикистон таҳти сарварии Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нишон доданд.

Шоири номовари тоҷик Камол Насрулло шеъре дорад, ки бо мисраъҳои “Эй миҳани ман, миҳани ман, миҳани ман, Ҳар узви замини туст, узви тани ман”, ки ҳар як минтақаи мамлакатро вобаста ба хислату рафтор, ҳиммату ҷасорат ва ғайрату саҳми бузурги мардумонаш ба як узви муҳими инсон ташбеҳ менамояд. Масалан, ин шоири ватандӯст, як шонаи худро Зарафшон, шонаи дигарашро Бадахшон, як синаашро Кӯлоб, синаи дигарашро Ҳисори шодоб, як бозуашро Рашту Файзобод ва бозӯи дигарашро Фалғар гуфта, чунин ифтихор менамояд:

Эй миҳани ман, миҳани ман, миҳани ман,

Ҳар узви замини туст узви тани ман.

Як шонаи ман агар Зарафшон бошад,

Як шонаи дигарам Бадахшон бошад.

Як синаи ман агар ки Кулоби ман аст,

Як синаи ман Ҳисори шодоби ман аст.

Як бозуи ман ба Рашту Файзобод аст,

Як бозуи ман ба Фалғарат афтодаст.

Эй миҳани ман, миҳани ман, миҳани ман,

Ҳар узви замини туст узви тани ман.

Аз Ҳойиту Ғарм то Хуҷандат, миҳан,

Рохест, ки аз дида бувад то дили ман.

Аз Исфараву зи Ашту Захматобод,

То Регару Вахшу Панчу то мулки Қубод...

Дарвозаи чашми ман бувад Варзобат,

Ашки ғаму шодмонии ман обат.

Исму насаби ягонаам номи ту аст,

Рӯям ҳама руйи Конибодоми ту аст.

Бе гурда касам, агар ки Масчоҳам нест,

Ҷуз роҳи камоли ту ба дил роҳам нест.

Дар пайкари гарми ту Душанбе чон аст,

Хоки туву чисми ман, Ватан, яксон аст.

Эй миҳани ман, миҳани ман, миҳани ман,

Ҳар узви замини туст узви тани ман...

Тавре, ки аз ин мисраъҳои барҷаста аён мегардад, шоир Камол Насрулло Мастчоҳро “гурдаи Ватан” меномад ва мегӯяд, ки: “Бе гурда касам, агар ки Мастчоҳам нест, Ҷуз роҳи камоли ту ба дил роҳам нест”. Воқеан, агар Тоҷикистон шабеҳи як пайкари бузурги инсонӣ бошад, Мастчоҳ гурдаи он ва мастчоҳиён гурдони далери ин сарзамин ҳастанд. Гурдони далер ҳамеша ба Ватани худ, ба Пешвои миллат ба Ҳукумати мамлакат содиқанд. Гурдони Ватан – мастчоҳиёни боғуруру сарбаланд барои ҳифзи дастовардҳои Истииқлолият ҳеҷ чизро дареғ намедоранд. Дар пайи ободии зодгоҳ ва Ватани худ ҳастанд. Дар роҳи таҳкими Ваҳдату ҳамбастагӣ сидқан саъю талош меварзанд. Ба Пешвои худ ифтихор доранд ва қадри заҳматҳои нотакрору таърихофарини ин марди бузургро медонанд. Аз ватангадову хоинони миллат – пайравони ТЭТ ҲНИТ, дар мисоли яке аз онҳо М. Садриддин безоранд. Чунки хоинон ҳаргиз бахшида намешаванд.

Ризо АНВАРӢ,

омӯзгор аз ноҳияи Мастчоҳ

Читать далее

20 June 2020

Комментарии к документальному фильму «Предательство»… Признаюсь, давно не смотрел фильмов, где на документальной основе воссоздана реальная картина тех трагических невзгод, которые привели моё Отечество к гражданской, братоубийственной войне, длившейся ок

Комментарии к документальному фильму «Предательство»… Признаюсь, давно не смотрел фильмов, где на документальной основе воссоздана реальная картина тех трагических невзгод, которые привели моё Отечество к гражданской, братоубийственной войне, длившейся около пяти долгих лет и унесшей жизни более 150 тысяч его сыновей и дочерей.

        В фильме по неопровержимым доказательствам установлена главенствующая роль Партии исламского возрождения - ТЭО ПИВ (ныне запрещённая в Таджикистане) и её лидеров в предательстве интересов собственной страны и своего народа, отражены   последствия этой трагедии, остающиеся на совести именно этой запрещённой в стране партии фундаменталистского, экстремистского толка, целиком и полностью действующей в интересах одной из зарубежных стран, которая стремится к установлению религиозной, основополагающей  власти в Таджикистане.

        В фильме справедливо и достоверно, без эмоций, опираясь на конкретные факты и доказательства, показаны общественно-политические, экономические и трагические для народа социальные условия, при которых происходила в стране гражданская война.

        Психологически тонко демонстрируется состояние человека и общества в условиях гражданского противостояния, а также чувства и переживание обычных  людей, потерявших родных, близких, друзей и соседей.

        Опираясь на документы того времени, мы видим как сторонники исламского фундаментализма – члены ТЭО ПИВ, ныне запрещённой в Таджикистане,  воспользовавшись идеологией ваххабизма, выполняя задания своих иностранных хозяев, прицельно, по одному  убирали своих идейных врагов – цвет нации, представителей передовой таджикской интеллигенции, толкая мой народ в пропасть, а страну в мрачное средневековье.

        В фильме отмечается, что создатели ТЭО ПИВ на словах заявляли о том, что якобы цель создания партии религиозного толка — это социально политическая защита верующих. Однако на деле, это - объединение кучки отщепенцев, финансируемых из-за рубежа,  отражающие интересы и выполняющие задания известной исламской страны, наносящие мощнейший удар по канонам и догмам религии моего народа – исламу суннитского направления, почитающего правовую, всемирно признанную религиозную школу Ханафизма, сформированную ещё в VII  веке.

        Партийная элита ТЭО ПИВ по заданию спецслужб известного восточного государства, стремилась к компрометации вероучения Ханафизма, которое на протяжении более двенадцати веков объединяло не только обособленные культурно-правовые основы народов всей Средней Азии, да и не только здесь, но и, что крайне важно, обобщило опыт, передовые идеалы и принципы священного ислама.

        В фильме отмечается святость и непоколебимость достижений Ханафитской школы и веры в неё  таджикского народа, а также последователей во всём мире, где с научной точки зрения определяются религиозная сущность суннитов, её лояльность к передовым демократическим и гуманистическим  принципам в исламе. Именно это обстоятельство, по словам Президента страны Эмомали Рахмона, «оказало большое влияние на развитие ислама». Многие мировые богословы считают, что исторически мирное сосуществование народов Средней Азии и толерантное отношение к чужой культуре и языкам,  иным религиям и другим народам достигнуто во многом благодаря гуманизму Ханафитской правовой школы суннитского направления.

        Авторы фильма отмечают, что именно это вероучение, сопутствующее моему народу - носителю данной религиозной культуры, помогло с честью пройти нелёгкий путь исторического развития, не потеряв самобытность, в чистоте сохранив помыслы и религиозные обряды для будущих поколений, где напрочь отсутствуют идеи фундаментализма, проповедуемые сторонниками ТЭО ПИВ.

        На протяжении всего документального фильма красной нитью проходит мысль о том, что НАША ВЕРА - вера созидательная, направленная на укрепление менталитета таджикского народа и его единства. Она противостоит идеологии политических отщепенцев, пытающихся использовать религиозные каноны в личных или групповых целях, не имеющих ничего общего с нормами и вероучением суннитского толка. Именно такие принципы противостоят попыткам политизации религиозных учений в нашей стране.

        Таким образом, резюмируя вышеуказанное, следует отметить, что:

1.  В фильме на конкретных примерах рассказывается о том, кто и в каких целях использовал и стремится использовать священный ислам в преступных антигуманных, антирелигиозных целях, и как для этого псевдополитики идут на предательство интересов страны и собственного народа;

2. В фильме показано, как и какими способами предатели Отечества, используя заблудших граждан, управляли ими, направляя на выполнение заданий своих иностранных хозяев, которые продали душу и предали интересы священного вероучения, нанесли колоссальный материальный и моральный ущерб интересам страны, собственному народу;

3. В фильме чётко раскрыты и показаны ухищрения, используемые предателями Родины и моей религии, перешедшие на сторону врага за «30 сребреников» – последователей ваххабизма, основанном на идеологии исламского фундаментализма. На конкретных примерах демонстрируется пагубность идеологии ваххабизма, приведшей к гражданской войне в стране и унесшей более 150 тысяч жизней моих соотечественников;

4. Фильм о том, почему человек по имени Кабири, не посадивший ни одного дерева, не совершивший ни единого общественно полезного дела, ни дня не занимающийся созидательным трудом, то есть этот тунеядец, располагал таким богатством, которое конфисковано по решению суда. Содержание фильма недвусмысленно отражает то, что одно из исламских государств финансирует партийное руководство ТЭО ПИВ в своих интересах, что все эти богатства приобретены на средства зарубежного спонсора.   

Этим объясняется то, каким образом Кабири, белоручка, продавший честь и достоинство, находясь в Европе, не работая,  умудряется кормить не только многочисленную семью и армаду родственников, но и содержать заблудших соотечественников, а также ряд журналистов, обслуживающих его интересы.

5. Фильм без лишней дипломатии и табу рассказывает о том, что финансовые влияния осуществляло и осуществляет известное восточное государство посредством своих спецслужб. Здесь отражена  мысль о том, что именно это государство  в целом, и его спецслужбы в частности, никак не могут успокоиться и смериться с тем, что идеология исламской революции в моей стране, где сильна интеллигенция и особая роль принадлежит женщинам, не проходит. Что сама идея исламской революции чужда нашему светскому обществу;  

6. Фильм раскрывает глаза на то, кто друг и кто враг не только таджикскому народу, но и нашему менталитету и религиозному вероучению. Именно наша вера даёт народу  силу и уверенность  - противостоять любым попыткам врага по дестабилизации общественно-политической и экономической обстановки в стране;

7. Фильм характеризует личность Кабири, как жадного конформиста, любящего жить нахлебником, за чужой счёт, как предателя, который для достижения своих целей не брезгует ничем. Здесь показано как Кабири и журналисты, находящиеся у него в услужении,   проводят информационные атаки на общественное сознание наших граждан, спекулируя на теме «пандемия коронавируса», которая сегодня выбрана ими в качестве основного орудия нападения на исполнительную власть в республике. Используя заведомо ложные измышления, клевету и недостоверные данные о распространении CAVID-19, они стремятся вбить клин между населением и исполнительной властью. Однако в этом плане рухнула не только пропагандистская машина самого Кабири, но и, что особо важно, провалились стратегические задачи, поставленные перед ним иностранными спецслужбами на этот период;

8.  В фильме чётко отражена мысль о том, что именно предательство и принятие шиитского вероучения обеспечивают Кабири поддержку со стороны известного восточного государства в лице его спецслужб, щедро финансирующих подрывную деятельность против моей страны. В фильме слышен правдивый рассказ о том, как этот предатель  аморален в делах и поступках. Об этом заявляют   даже самые близкие ему люди, бывшие единомышленники, признающие антигуманность Кабири, подтверждающие его отречение от норм Ханафитского вероучения суннитского направления в исламе;

10. Фильм — это акцент, обращение к тем, кто до сих пор находится в услужении этого агента иностранных спецслужб, но пока ещё не успел запачкать себя кровью и грязью, которыми замаран и пахнет Кабири. Фильм – это обращение к заблудшим, призыв о том, что пока не поздно необходимо возвратиться домой, отказавшись от враждебной деятельности против собственного народа;

11. Фильм о том, что, несмотря на национальную трагедию в нашей стране, братоубийственную войну, унёсшую 150 тысяч человеческих жизней, нанёсшую  огромный экономический ущерб на более чем 10 миллиардов долларов, есть ещё страны, которые пользуются услугами предателей Родины, хотят взять  реванш, не задумываясь о последствиях.

12. Фильм - это очередное напоминание о том, что, благодаря политике национального примирения, объявленной Президентом Таджикистана Эмомали Рахмоном, в стране царят согласие и благополучие, которые нуждаются в активной защите от любых посягательств. Здесь подчёркивается, что мир в нашей республике достигнут неимоверными усилиями. За него мы проливали кровь, потеряв лучших сыновей и дочерей Отечества. Его необходимо беречь как зеницу ока.

13. Фильм о том, что только единство и сплочённость таджикистанцев, всех общественно-политических сил способны противостоять замыслам врагов моей страны по экспорту исламской революции и реализации идей исламского фундаментализма, составляющих основу идеологии и стратегическую цель ТЭО ПИВ.

Учитывая то обстоятельство, что среди наших соотечественников ещё есть немало заблудших и одурманенных граждан, подверженных  чуждой идеологии исламского фундаментализма, хочу обратиться к ним со словами о том, чтобы они вернулись домой к семьям, родным и друзьям. Предательство — это не ваш путь! Это – дорога, которую выбрал Кабири, у которого уже нет обратного пути, поскольку он – предатель. Такие слова произносим мы. Это убеждение его же «коллег», бывших единомышленников и земляков. Об этом знает весь мой народ.

        Учитывая своевременность, важность и актуальность проблем, затронутых в этом  документальном фильме, объективность освещаемых здесь тем, а также наличие угроз для национальной безопасности нашей страны, считаю целесообразным перевести этот фильм на английский и другие иностранные языки, чтобы довести до сведения европейской аудитории реальную опасность,  связанную с подрывной деятельностью ТЭО ПИВ и Кабири, находящегося в международном розыске.

        Важно довести до европейцев мысль о том, что Кабири и возглавляемая им партия, а также его тесная связь с иностранными спецслужбами, действуют во вред, идут вразрез с интересами стран ЕС с одной стороны, а с другой, представляют угрозу безопасности самих европейцев.   

Ардамехр Ашурзода,

старший научный сотрудник НАН РТ  
➡ Источник: https://publizist.ru/blogs/111153/36129/-

Читать далее

19 June 2020

Раҷаббой Аҳмадзода: таваҷҷуҳ ба соҳаи тиб - тақозои замон

Иҷлосияи дуюми Маҷлиси вакилони халқи вилояти Суғд, даъвати шашум

Санаи 19 – уми июни соли равон таҳти раёсати Раиси вилояти Суғд Раҷаббой Аҳмадзода дар маҷлисгоҳи калони Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилоят Иҷлосияи дуюми Маҷлиси вакилони халқи вилояти Суғд, даъвати шашум доир гардид.

Иҷлосия бо садо додани Суруди миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз ёфт. Дар кори иҷлосия муовинони Раиси вилоят, роҳбари дастгоҳи Раиси вилоят, раисони шаҳру навоҳӣ, роҳбарони ташкилоту идораҳои вилоятӣ, мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, роҳбарият ва масъулини соҳаи тандурустии вилоят, сартабибони беморхонаҳо ва марказҳои саломатӣ иштирок намуданд.

Читать далее

Пистаи бемағз агар лаб во кунад… Ё посухе ба Мирзои Салимпур

Пистаи бемағз агар лаб во кунад…

Ё посухе ба Мирзои Салимпур

 

Дӯстам Мирзои Салимпур! Аслан, навиштанро он қадар дӯст намедорам зеро вазифаи ман нест, вале навиштаҳоятро дар робита бо филми «Хиёнат» хондаму кунҷковии касбиам боло гирифт. Дар он бисёр нуқтаҳои ҷолиберо дарёфтам. Ва тасмим гирифтам ба худат муроҷиат кунам.  

Барои мо равоншиносон матраҳ аст, ки дар лаҳзаҳои истисноӣ, таҳти таассуроти воқеа ё рӯйдоди мушаххас, инсон ғайриихтиёр баъзе паҳлуҳои хислат, рӯҳия ва мушкилиҳои равонии хешро барои атрофиён фош месозад, ки дар дигар лаҳзаҳои ҳаётӣ метавонист онҳоро пинҳон дорад. Ин омил боис шудааст, ки ту таҳти таассуроти сахте аз зарбаи нишонрас, саросемавор ба ҳимояи худ шитофтаӣ. Талош баҳри сафед кардани хеш, туро ҷониби иштибоҳи сахте бурдааст, зеро бидуни дарки ҳиссиёти лаҳзаина ҷавҳари аслии рӯҳӣ-равонии худу ҳамфикронатро  ифшо кардаӣ: 

 

  1. Ин далели аз ҳама асосист ва таҳрикдиҳанда ба иншои навиштаҳоят. Ту қойил шудаӣ, ки  бародарат Илҳом Салимов «аз нигоҳи равонӣ нуқс дорад, ва ҳар коре фармоянд мекунад». Бемор (патсиент)-и мо Илҳом Салимов нест, мо бо ӯ кор надорем.  Худат таъкид мекунӣ, ки бародарат мушкилоти равонӣ дорад. Вале шояд надонӣ, ки аз назари тиббӣ-равонӣ, агар дар хонадон як нафар гирифтори ин беморӣ бошад, пас дигар аъзои оила низ наметавонанд аз он орӣ бошанд.

 

Дар ин маврид, худу бародарат дар оила танҳо нестед. Худат шаҳодат медиҳӣ, ки маризӣ дар хонадонатон ирсист. Рӯ меорем ба навиштаат: «Бобои ман раиси колхоз ва Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ буд. Падари ман солҳо раиси совхоз ва муовини аввали раиси ноҳияи Ҳисор буд. Ҳарду дар ободонии он диёр саҳми беназир доранд. Он қадар сохтанду обод карданд, ки…  Падари ман номашро барои он иваз кард, ки намехост ҳамноми Сангак Сафаров бошад…». Оё инсони саломат метавонад номи бо ҳазор заҳмат   шуҳратёр кардаашро ба хотири каси дигар иваз кунад? Не! Яқинан чунин инсон мариз аст. Нуқси равонӣ дорад. Девона аст. Чунки бо иваз кардани ном ӯ гузаштаи худро – «раиси совхоз, муовини аввал, саҳми худро дар ободонию ғайра» хати батлон кашидааст. Барои чӣ?

Барои он, ки дар лаҳзаҳои пирӣ, зери таъсири андешаю ақидаҳои хурофотиву ифротие қарор гирифт, ки ҷаҳолату босмачигариро мепарастанд. Агар мағз солим мебуд, душмани донишу мактабу маърифат, Фузайлмахсуми босмачӣ ва қотили муаллимаҳои Рашт васф намешуд, ки: «касест, дар вақташ мардона барои озодии Ватанаш аз юғи русҳо мубориза бурд». Кадом юғ? «Юғе», ки бобоятро Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ ва падаратро то ба муовинии раиси ноҳия расонид? Ҳаққо, ки «мағз агар тира шавад, ҷаҳл бар ӯ чира шавад».

Бобоят қаҳрамон, падарат коммунист, худи ту Салимпур босмачӣ! Аҷаб! Магар Фузайлмахсум барои барқарор кардани тахти амирони манғитӣ тоҷиккушӣ надошт? Чун об рӯшан аст, ки босмачиҳои баччабоз агар ғолиб мебаромаданд, Тоҷикистон имрӯз намебуд. Бобои қаҳрамону падари раисат намебуданд, худат намебудӣ. Айнӣ ва Бобоҷон Ғафуровро варақ зан! Ё аз онҳо бештар медонӣ? Магар симои ҳақиқии босмачиҳоро касе аз онҳо беҳтар кушодааст?

2. Салимпур, ту дар ин навишта ифшо сохтаӣ, ки дар палатаи беморони рӯҳӣ танҳо нестӣ. Менависӣ, ки: «Чанд сол пеш, ёдамон ҳаст, ки як бародари мушкили равонӣ доштаи Муҳиддин Кабириро ба зиддаш истифода бурда, ҳатто мусоҳибаашро дар матбуот нашр карданд».

Ҳай  боракалло! Қасам мехӯрам, ки намедонистам дар авлоди Кабирӣ низ бемории рӯҳӣ реша доштааст. Яъне ин оила низ аз нигоҳи ирсӣ кафолат надорад, ки ҷунун ё девонагӣ ба дигар узвҳои он, аз ҷумла, худи Кабирӣ бетаъсир мондааст.

3. Девонагии  Шарофиддин Гадоев, дигар ҳамдасту ҳамақидаи туву Кабириро натанҳо дар Тоҷикистон, ҳатто дар Аврупо ҳам медонанд, ки ҳоҷат ба шарҳаш нест.

4. Дар ин рӯйхат агар шарики собиқи ин гурӯҳ, марҳум Умаралӣ Қувватовро, ки чандин дафъа дар беморхонаи рӯҳӣ муолиҷа шуда буд, зам кунем, ба кадом натиҷа мерасем? Натиҷа якест: эй вой бар гурӯҳаки ба ном мухолиф. Дилам ба миллати тоҷик месӯзад, ки имрӯз дар Аврупо чанд ҷунунзадае ҳамроҳ бо ду майзадаю як нашъаманд онро муаррифӣ карданӣ мешаванд.

5. Салимпур, ростӣ ба ту раҳмам меояд. Хафа нашав, аз ман малол мабош. Лекин худро журналисти шинохта тарошӣ ҳам, дарк накардаӣ, ки ин филм муқобили туву дигар бечораҳои аз нигоҳи равонӣ маризу ҳамдастат нест. Магар як давлат бо ду-се девона сар ба сар мешавад? Барои ин филмбардорон туву Кабирӣ кӣ ҳастед? Ҳеҷ кас! Шумо як бечора, бозичаед дар дасти дигарон. Ва ин филм маҳз ба онҳо нигаронида шудааст, ба кишварҳои бузурге, ки шуморо лӯхтак кардаанд. Ва мехоҳанд Тоҷикистони мустақили моро туъмаи манфиатҳои худ созанд. Ором бош! Дар ин майдон туву кабириҳоят  ба мӯрчае баробаред, ки аз ду-се метр он тарафтар ба назар намерасад. Бо мӯрчаҳо касеро кор нест.

6. Филмбардорон, хоҳ аз «Тоҷикфилм»-анд хоҳ аз ҷойи дигар, онҳо кори худ, вазифаи худро иҷро кардаанд.

Вале ман аз дигар ҷиҳат ҳайронам. Дар як филми сесоата ту танҳо он лаҳзаеро мебинӣ, ки кирдорҳои худат ифшо шудааст. Аммо чаро дар бораи он ҳақиқате, ки собиқ аъзоёни сатҳи роҳбарии ташкилоти террористии ҲНИ Айёмиддин Сатторов, Эшони Қиёмиддин, Зарафо Раҳмонӣ ва даҳҳо шоҳидони воқеии дигар нисбат ба кирдору ҷиноятҳои наҳзат мегӯянд, хомӯшӣ ихтиёр кардӣ? Чаро он қатлу ваҳшигариҳо, ба ҷои шир макидани хуни модари тавассути қотилони наҳзатӣ кушташударо аз тарафи тифлаки маъсум намебинию наменависӣ?

7.  Салимпур, маълум, ки дар синну сол аз ман хурдӣ ё калон, вале дар фаҳмиш заиф ҳастӣ. Ин филмро ман аз се канали Тоҷикистон, бо фосила, пай дар пай тамошо кардам. Бори дигар ба ту хотиррасон карданиам, малол нашав, асабонӣ набош, фоида надорад. Гаштаву баргашта ба ту мегӯям: ин филм ба туву Кабириву Гадову Сақо рабти ҷиддӣ надорад. Ба шахсияти ту додарат, фарзанди падарат ҷавоб додааст, ба Кабирӣ ҷанозаи модарашу беморхонаи сироятиву ҳазор далели дигар.  Бас аст. Дар ин дунё ману туро дигар кӣ беҳтару хубтар  медонад. Рӯканиву мӯканиҳоят суд намебахшанд. Об аз сар гузашт.

Мантиқи филм – марбут ба мавзӯи фурухтани Ватани аҷдодӣ аст. Мавзӯи филм фош кардани раванди иртиҷоии байналмилалие аст, ки намехоҳад ТОҶИК, ТОҶИКИСТОН вуҷуд дошта бошад. Оне, ки ту худро рӯзноманигори озод мегӯӣ, оне, ки тавре додарат мегӯяд, ки фарзандони ту забони модариашонро намедонанд, худат тасдиқ мекунӣ, ки авлоди ту ва авлоди Кабирӣ воқеан касали рӯҳӣ доред, шояд воқеият дошта бошад.  Авлоди Гадоев Шарофиддин бошад, ба тарзи ҳуҷҷатӣ бемори рӯҳӣ мебошанд. Рӯҳ чӣ ҳаст? Рӯҳ амали инсон аст. Бо таъкид иброз медорам, инҳо муҳим нестанд. Ин гапҳо дар филм нест. Худатон иқрор шудед ва ин сирри тиббии оилавиатонро акнун дар тамоми дунё ифшо кардед. Ман чизи дигарро гуфтаниам, шумо дар Тоҷикистон, дар Ватанатон камбудӣ мекобед. Дидед, дар як оилаҳои худатон чӣ қадар камбудӣ ҳаст. Ҷомеа ҳам ҳамин аст,  додар.

Шумову  кабириҳову кузовҳову садриддиновҳову истаравшаниҳо чанд овҳои дигар як боди фалак, як хаси таги дег, як қалами шикаста, як оҳи бефоидаи бадномии авлодатон ҳастед. Каси дигаре нестед. Додаратон шумоҳоро дуруст баҳо додааст. Ин танҳо хислатномаи ту нест. Ин хислатномаи Кабириву ҳамаи шумо аст. Аз таҳлилу таърихдониву хулосабарориву шеваи гуфтору ҷумлабандиву рафторатон маълум аст. Ин айби шумо ҳам нест. Шуморо кофтанд, ёфтанд, интихоб карданд. Ба шумоҳо луқма мепартоянд, шумо давидаву парида онро мечаред, тавре худатон фармудед, 15-20-то гӯё мақола менависед. Навиштан бигиред. Навиштан гиред. Лекин заминеро, ки дар он модар шуморо таваллуд кардааст, фаромӯш накунед. Замине, ки падаратонро дар оғӯшаш гирифтааст, фаромӯш накунед. Ин Замин ҳам интизори шумоҳо аст...

Ман намехостам шуморо малол кунам. Аммо чӣ илоҷ? Воқеияти зиндагӣ ҳамин аст.      

 

Шарипов Нуралӣ Абдуллоевич,

директори Маркази бемориҳои рӯҳии

Вазорати тандурустии Тоҷикистон

 

Читать далее

МИРЗОИ САЛИМПУР - АГЕНТИ ХОРИҶӢ...

Наворо аз инҷо бинед:

https://www.youtube.com/watch?v=XN8bKEXkoDM

Читать далее

МИРЗОИ САЛИМПУР - РӮЗНОМАНИГОРИ НОХАЛАФ...

Наворо аз инҷо бинед:

https://www.youtube.com/watch?v=8KW67jy2n-s

Читать далее

МИРЗОИ САЛИМПУР - ОҚИПАДАР-I...

Наворо аз инҷо бинед:

https://www.youtube.com/watch?v=lH8rqZm-Y1Q

Читать далее

Мирзои Салимпур авлоди Фузайл Махсум

Наворо аз инҷо бинед:

https://youtu.be/gBwtvVfKl2c

Читать далее