Насиҳат ё иғво?

Ба туфайли соҳибистиқлол гардидани ҷумҳурии азизамон-Тоҷикистон дар радифи дигар самтҳои ҳаёти ҷомеа ба нашри осори мухталифҷанр шароити мусоид фароҳам оварда шуда, силсилаи калони таълифоти илмӣ, адабӣ, бадеӣ, публитсистӣ манзури мардум гардонида шудаанд. Вале, мутаассифона, дар қатори чунин осори арзишманд навиштаҳое низ зуҳур намудаанд, ки ҳадафи аслӣ аз таълифи онҳо ба шӯр овардани мардум, ба ду сангар ҷудо намудани онҳост.

Ба иллати чунин иғвоҳо мардуми тоҷик солҳои 90-уми асри гузашта чӣ мушкилиҳоро аз сар гузаронид, ҳамагон хуб дар ёд доранд. Имрӯз низ бархе бадхоҳони миллату давлат мехоҳанд бо ҳар роҳ миёни мардуми тоҷик иғво барангезанд, вазъи сулҳу суботи кишварро ноором кунанд.

Бо ин мақсад онҳо «насиҳатнома» -ҳое таълиф мекунанд, ки ҳадафи аслии онҳо вайрон кардани мафкураи мардум аст. Як роҳи чунин иғвобарангезии онҳо нашри китобҳои хусусияти экстремистӣ дошта аст. Чунин ашхос бо вуҷуди он, ки обу ҳавои ин ватанро нафас кашидаву, нону оби онро хӯрдаанд ва ин сарзамин меҳани аҷдодони онҳост, бо ҳар роҳ мехоҳанд, мардумро ба кӯи саргардониҳо баранд, модарро аз фарзанд ҷудо созанд, писарро муқобили падар гузоранд. Дар матлабу мақолоти Шарипов Далер Абдуманноновичҳамин гуна хусумат эҳсос мешавад. 

Шамил НАЗАРЗОДА,
Донишгоҳи давлатии Хуҷанд,
ба номи академик Бобоҷон Ғафуров

Add comment


Security code
Refresh