Амалҳои номатлуби гурӯҳҳои ифротӣ

Аз амалиёти зиёновару фасодбори гурӯҳҳои экстремистӣ, ки солҳои охир дар гушаҳои гуногуни олам содир гардида, боиси марги ҳазорон одамони бегуноҳ шуда истодааст, натанҳо иқтисодиёти кишварҳо, балки инсонҳо низ аз самти рӯҳиву равонӣ зарар мебинанд.

Зумрае аз афроди ифротгаро, ки бар Ватан хиёнат кардаву барои манфиатҳои худ ва ғаразҳои гурӯҳиашон даст ба омилҳои шармандавору зиёновар ба халқу кишвар мезаданд, барои расидан ба ҳадафҳои нопоку пурғарази худ аз ягон амали зишту нопок даст намекашанд. Ии ифротгароён паси хоҷаҳои хориҷиашон паноҳ бурда, санги маломат ба сӯи кишвари худ меафкананд, иғвоангезӣ мекунанд. Аммо чунон ки дар забони мардуми мо мегуянд “Бори каҷ ба манзил намерасад”.

Ҳама даст ба дасти ҳамдигар дода, дастовардҳои даврони соҳибистиқлолиро дифо намоем. Пеши роҳи ҳамагуна амалҳои иротгароёнаро гирифта, баҳри солимии тафаккури ҷомеа, алалхусус ҷавонон кӯшиш ба харҷ диҳем, ба онон ҳадафҳои нопоки ташкилотҳои террористӣ-экстремистиро фаҳмонем, то ки дар интихоби роҳи дурусти зиндагӣ хато накунанд.

Абдувоҳидов М. Р. – коргузори кафедраи ҳуқуқи
соҳибкорӣ ва байналмилалии ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh