Ба оянда бе парво набояд буд

 Тавре аз расонаҳои мухталифи иттилоотию иҷтимоӣ огоҳ ҳастем дар ҷомеаи ҷаҳони имрӯз як қатор созмонҳои ифротии мазҳабӣ пайдо шудаанд, ки аз тамоми мамолики ҷаҳон ҷавонон ва насли гумроҳро барои шомил шудан ба сафи худ барои мушорикат ба "ҷиҳод дар роҳи Худо" тарғиб мекунанд. Ва мусалламан ба вуҷуд омадани чунин гурӯҳҳову ниҳодҳо ва созмонҳои ифротӣ боиси нигаронии ҷомеаи ҷаҳонӣ гаштааст.

Ҷавононе, ки ба ин созмонҳо шомил мешаванд бо ақоиду бардоштҳои хато ва ифротӣ амал мекунанд, ки ин бешак, ба амнияти ҳар кишвар таҳдид мекунад.

Имрӯз шоҳидем, ки ин ҷамиятҳои исломи вонамуд мекунанд, ки гӯё корашон дифоь аз ислом бошад. Сарбуриҳои бераҳмона ва ваҳшиёна, қатли кӯдакону одамони бегуноҳ аз сӯи чунин созмонҳои тундрав магар баёнгари ҳимоят аз ислому муслимин шуда метавонад?

Воқеан, боиси нигаронии ҷомеаи мо низ аст, ки имрӯз ҷавонони тоҷик низ пайрав бар ин созмонҳои ҷангҷӯ шуда истодаанд. Вақте ки ин ҷавонони ба истилоҳ "ҷангӣ" бо чунин рӯҳияи терористӣ ва ҷангиёна дар ин созмонҳо тарбият мешаванд, мутмаинан вақте ки бармегарданд дар кишвари мо низ аз содири ин амалҳо даст намекашанд. Ҷои баҳс нест, ки Ислом худ мухолифи ҳар гуна куштору низоъву хунрезист. Чаро баъзе нафарон бо нигоҳи хираду ақл ба ин масьала нигоҳ намекунад.

Сабаби асосии гароиши ҷавонон ба гуруҳҳо ва ҷангҳо ва харакатҳои ифроти шояд аз камбуди таьлимоти нодурусти динӣ бошад, Аз он сабаб бошад, ки зербинои маьрифати динӣ ва ҷаҳонбинии онҳо заиф аст.

Имрӯз бархе ҷавонон ба хориҷи кишвар мераванд ва дар он ҷо таьлимоти ғалати диниро фаро мегиранд, ки ин амал бе ҳеҷ шакку гумон метавонад ба амнияти ҷомеаи мо таҳид расонад. Мусаллам аст, вақте мизони шуурнокӣ ва марифати ҷавонон паст аст ва онҳо ҷаҳонбинии ташаккулнаёфта доранд ба осонӣ мешавад ба онҳо ҳаргуна ҳарфу таьлимоти хатову нодурустро таҳмил кард.

Ҳамин дониши нокофӣ ва таьлимоти нодурусти динӣ метавонад омиле бошад барои гароиши ҷавонон ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои ифротӣ. Бояд ҷомеаи мо нисбат ба чунин раванд дар асоси қонун мубориза барад, зеро бетаваҷҷӯҳи ва беэтиноӣ нисбат ба ин раванд дар оянда метавонад мушкилиҳои зиёдро пешо рӯ орад.

Қуръон хилофи ҳар гуна хунрезиву куштору қатл аст ва қотилу ҳодисаҳои нангборро маҳкум мекунад. Он чи ки имрӯз ин "муҷоҳиддин" ва "ҳомиён"-и ислом мекунанд ҷуз мухолифат ва мубориза бо Ислому Худо чизи дигаре нест. Дар Қурон омадаст, ки танҳо Худованд қодир ба ҷон гирифтани инсонҳо аст. Пас ин гуна қатлу куштор бар алайҳи фармудаҳои китоби осмонии Худо нест? Дар Қуръон а вожаи сулҳу дӯсти 180 маротиба ба кор рафтааст, ин нишонгари он аст ки дар дини мубини ислом сулҳу дӯстӣ ҳарфи аввалро мезанад.

Аммо касоне ки мехоҳанд дину қавонии исломро зери суол баранд танҳо бар ҷиҳати манфии қазия нигоҳ мекунад ва танҳо оёти қатлу куштор ва оёти хушунатро мебинанд ва ин тур илқо мекунанд, ки ислом саросар аз куштору хушунату қатлу хунрезист. Аммо ин тавр нест.

Ман ҳамчун шаҳрванди ин кишвари демокративу ҳуққуқбунёд бар он андешаам, ки дар ин самт бояд кумитаи дини кишвар корҳои фаҳмондадиҳиву тарғиботиро ҳамҷоя бо муасссисаҳои таълимӣ ҷоннок намоянд.

Диндорони мо ҳамҷоя бо рӯҳониёну пешсафон ба ҷои киштани тухми низову бадбинӣ бояд бар он кӯшанд, ки ҷавонони моро аз гароиш ба ифроту «ҷиҳод» эъин нигаҳ доранд. Дар ин самт моро хеле талошҳо мебояд, то ҷаҳонбини диниву дунявии насли навро рушд диҳем ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят намоем.

Фируза Хакимова
Омузгори МТМУ №58 нохияи Б.Гафуров

 

 

 

Add comment


Security code
Refresh