ОҚИБАТИ “НЕКИ”-ҲОИ ФАЪОЛИЯТИ ТЭТ ҲНИТ

Ҷумҳурии Тоҷикистон 9-уми сентябри соли 1991 Истиқлолияти давлатии худро касб намуд. Истиқлолият ба мардуми кишвар нисбати дин ва мазҳаб озодиҳои фароғ дода, дар ҷомеа баҳри адо намудани аркони динӣ тамоми шароитҳо муҳайё гардид. Аммо ин ҳама озодиҳо бар зарари ҷомеа равона гардид. Зеро дар ин дам муллову руҳониёни аз дин бехабар ва ноогоҳ, ки мағзи сарашонро хурофоту таассуби мазҳабӣ ташкил медод.

Ингуна муллоҳои худобехабар боварию имони мусалмонони моро дар роҳи бади худ истифода намуда, онҳоро мисли ғуломи ҳалқабаргӯш раҳсипор менамуданд. Дар сари онҳо роҳбарону фаъолони ТЭТ ҲНИТ меистод. ТЭТ ҲНИТ таҳти назари хадамоти истихборотӣ, ҷосусии беруна қарор гирифта ба таври худогоҳу нохудогоҳ бо намояндагони онҳо дар минтақа робита доштанд.

Омўзиш ва таҳлили фаъолияти созмони махфии динии Наҳзати исломии Тоҷикистон, ки соли 1973 таъсис гардидааст, усулҳои муборизаи сиёсӣ ва таблиғоти мафкураи динӣ-ифротӣ собит месозад, ки ҳанўз дар солҳои ҳафтодуми асри бистум дар ҷумҳурӣ ҷараёни решаёбии афкори тундгароёнаи мазҳабӣ ва тарғиби мураттаби он таҳким ёфта, ҳолати мазкур роҳи минбадаи муносиботи сиррии наҳзатиҳоро бо созмонҳои истихборотии беруна таҳкиму тақвият бахшид. Маҳз дар заминаи нерӯманд шудани созмони махфии наҳзатӣ дар миёни табақаҳои иҷтимоии вақт, воқеаи муҳими сиёсӣ, ки дар муҳити мустақили расонӣ инъикос ёфта буд. 

Кулли сокинони кишвар  нисбати фаъолияти хиёнаткоронаи ТЭТ ҲНИТ аз расонаҳои дохилию хориҷӣ бохабар мебошанд. Амалияи кишварҳое, ки дар онҳо ҳизбҳои динӣ бо номҳои гуногун амал мекунанд, исбот кардааст, ки ҳеҷ пешравие дар он мамлакатҳо ба «шарофати» он ҷунбишҳо ва ҳизбҳои дорои идеологияи динӣ ба вуҷуд наомадааст. Баръакс, миёни худи ин иттиҳодияҳои сиёсӣ гоҳо хушунату тазод барои ба даст овардани ҳокимияти сиёсӣ ба авҷи аъло расида, дар маҷмўъ, монеаи рушди бомароми он давлатҳо гардидааст.

Ҷолиби қайд мебошад, ки роҳбарият ва созмондиҳандагони ТЭТ ҲНИТ ҳанўз аз оғози фаъолияти худ дар солҳои ҳафтодуми асри гузашта шеваҳои гуногуни узвият ва наҳзатро ҷорӣ карда буданд, ки ҳоло низ ин тартиб истифода бурда мешавад. Як бахши аъзоёни наҳзатро онҳое ташкил медоданд, ки дар байни одамон баромадҳои мекарданд ва ташвиқот мебурданд. Дар солҳои шуравӣ ин гуна ашхос дар сохторҳои гуногуни хоҷагии қишлоқ ба корҳои сабук ва ҷашм ноайён ба кор даромада, дар миёни деҳқонон, ки қисми бештари ҷамъиятро ташкил медоданд шабона ба тариқи пинҳонӣ таблиғоту ташвиқот мебурданд. Аз ин гирдоби фалокат муҳоҷирони кории тоҷик, ки дар хориҷи кишвар, хусусан дар кишварҳои аврупоӣ карор доранд эъмин намондаанд.

Тавре аз сарчашмаҳои расмӣ бармеояд, бахши дигар аъзоёни наҳзатро онҳое ташкил медоданду медиҳанд, ки дар бошишгоҳҳои давлатҳои исломӣ таълим гирифта бевосита ба содир кардани ҷиноятҳои мудҳиш, чун қатл, террори шахсони шинохта, одамрабоӣ ва одамкушӣ, ғоратгарӣ ва роҳзанӣ ҳидоят ва раҳнамоӣ карда мешаванд ва онҳоро “ҷанговари наҳзат” ном мебурданд.

Асоси ақидаи ТЭТ ҲНИТ барпо намудани «давлати исломӣ» буда барои расидан ба ин мақсад тамоми ваҳшониятҳоро зери парчами дин ва ислом амалӣ месозанд. Ҳоло он ки дини ислом аз ин гуна корҳо пок буда рафтори ТЭТ ҲНИТ имрўз бараъкси ғоя ва ахлоқи дини ислом мебошад.

Имрўз воқеаҳои давлатҳои Шарқи наздик ба монанди Сурия, Ироқ, Афғонистон, Яман, Ироқ, Ливия ба ҳамагон бояд дарси ибрат бошад. Мо бояд ҳамарўза шукронаи сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ намуда,  бо садоқат ба Ватани хеш хидмат намоем. Лекин, сад афсўс, ки аъзоёни ТЭТ ҲНИТ на меҳру муҳаббат ба Ватан ва на имону эътиқод ба дин доранд. Наҳзатиён худро риштарошӣ мекунанд ва бо ин амалашон нишон доданӣ мешаванд, ки онҳо ҳимоятгарони Тоҷикистон ва дини мубини ислом ҳастанд. Аммо амалу рафтори онҳо бар зарари дин ва миллат аст.

 Самадов Б. – устоди ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh