ҲАЙФИ НОМИ ОДАМИАНД НАҲЗАТИҲОИ ХОИН!

Бешак, рафтору кирдор ва амалкарди хоинони миллати тоҷик террористони наҳзатӣ, анҷумани бо ном “Озодандешон”, ҷунбиши ислоҳотгарон ва амсоли инҳоро мушоҳида намуда, ба хулосае омадан мумкин аст, ки ин хиёнаткорони лаъин аз ҳайвон ягон фарқ надоранд.

Балки танҳо сураташон аз ҳайвон фарқ мекунаду сираташон маҷмӯи амалҳои ҳайвонигариро дарбар мегирад. Бузургони илму адаби тоҷик ҳанӯз зикр намуда буданд, ки инсон агар дорои ақлу тамиз ва ирдоку ҳуш намебуд, аз ҳайвон ягон тафовуте намедошт. Бахусус, ба бар намудани либоси зебову худро бо он андармон кардан, бандаи ҳавову ҳавас ва нафс шудан инсонро ба сӯи ҳайвонӣ мекашад.

Чунон чӣ, ба андешаи Саъдии Шерозӣ:

Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият,

На ҳамин либоси зебост нишони одамият.

Агар одамӣ ба чашм асту гӯшу даҳону бинӣ,

Чӣ миёни нақши девору миёни одамият.

Дар баробари ин бояд хоинони миллати тоҷик дониста бошанд, ки танҳо сурати зебо нишонаву бақои инсон набуда, балки сирати зебо, доштани ақлу тамиз ва ба роҳ мондани хислати неку ҳамидаи инсонӣ муаррифгари инсон аст.

Сурати зебо мабин, бар сирати зебо нигар,

Ақл дар сурати зебо нест, андар сират аст.

Бояд ин ноҷавонмардони ватанфурӯш, ки бар муқобили амнияту субот, оромиву якдилӣ ва ваҳдати миллии мардуми тоҷик ва давлати Тоҷикистон садо баланд мекунанд, дарк ва эҳсос намоянд, ки сулҳу ваҳдат ва тинҷиву осудагӣ бо кӯшиш ва талошҳои фарзанди фарзонаи миллат Эмомалӣ Раҳмон ва хиради азалии мардуми меҳандӯсти тоҷик ба даст омад. Дигарбора халқи тоҷик намегузорад, ки нохалафони наҳзатӣ ва хоҷагонашон ба кишвари мо осебе расонад.

Маҳз сабабгори асосии ҷанги шаҳрвандӣ ва тамоми бесарусомониҳои асри гузашта аъзо ва пайравони ҳизби ифротии наҳзатӣ ва иддае аз тарафдорони ноҷавонмардонаи онҳо буданд.

Мардум дарк мекунад, ки маҳз бо пайдо шудани ҳизби наҳзати ислом ва ҷудокунии мусалмонон бо мусалмони ҳуҷҷатдор ва беҳуҷҷат, коштани тухми тафриқаву адоват байни мусалмонон, гузоштани ришҳои бенизом ва ба бар намудани либосҳои сиёҳу кӯтоҳ, тақликдорӣ ба фарҳанги бегона аз ҷониби наҳзатиҳо ва занону духтарони онҳо буд, ки мардумро ба сӯи бефарҳангиву ҷаҳолат кашида, боиси хонавайронии чандин оилаҳои солим гардид.

Сурататро чи кунам гарчи надорӣ сирате.

Кас ба як ҷав нахарад ин сурати бе сирате.

Бо дарки ин маънӣ, бояд хоинони миллати тоҷик худро ҳомии дини мубини Ислом мепиндоранд. Онҳое, ки худро озодашдеш ва онҳое, ки худро ислоҳотгар мешуморанд, бояд барои дарки маънӣ, омӯзиши илму дониш камар банданду  даст аз хиёнаткорӣ бардоранд. Зеро дар ягон давру замон хиёнаткорро Ватан, миллат, ҳамватан, падару модар ва ҳатто дину маҳзаб низ намебахшад.

Дар баробари ин ба ҷавонони саодатманди Ватани маҳбуб муроҷиат менамоем, ки бояд аз пайравӣ ба ин гумроҳон, инсонсуратони ҳайвонсират канораҷӯӣ намоем, зеро инҳо на ба модару  падар, на ба Ватану миллат, на ба дину мазҳаб ва ҳатто ба зану фарзанди худ  раҳму шафқат надоранд, ба ҷуз “хоҷаи худ”.

Аз ин рӯ, мо бояд аз инҳо дурӣ ҷӯем ва нагузорем, ки ақидаҳои ифротии онҳо осмону софу беғубори мамлакати моро тира созанд.

Бо як нидо мегӯем: Нест бод ТЭТ ҲНИТ!

Ф.Воҳидов

Add comment


Security code
Refresh