ХИШТИ НАҲЗАТРО ЧУН НИҲОДАНД КАҶ...

Аз нигоҳи зарфияти бинокориву сохтмон таҳкурсӣ гузоштан ва ё қаблан омода намудани замина барои бунёди иншоот дар мустаҳкамиву пойбарҷо будани он нақши мустаҳкам дошта, таҳкурсии мустаҳкам метавонад ба устувории бино хизмат кунад. Ба ин хотир маҳз аз нигоҳи қоидаву меъёрҳои меъморӣ ва сохтмон низ ба ин масъала таваҷҷӯҳи хоса зоҳир менамоянд. Таҳкурсӣ ва ё заминагузорӣ барои таъмини ояндаи бонизоми фаъолият ва пойдорӣ танҳо ба сохтмону бинокорӣ марбут нест, балки тарҳрезии нақшаву ниятҳои нек метавонад ба устувориву бақои ин ё он амал замина гузорад.

Ба хотири номи нек боқӣ гузоштан бузургони илму дониш ва гузаштагонамон мунтазам мехостанд ба аҳли ҷомеа нафъ расонанд.  Чун инҷо сухан сари заминагузорӣ меравад ба ҳамагон равшан аст, ки барои донишманду соҳибхирад ба камол расидани инсон ҳанӯз аз овони кӯдакӣ ва дар синфҳои поёнӣ устодон нахуст ҳарф, баъдан, калимаву ҳиҷо, ибора ва оҳиста-оҳиста ҷумлаву ҳикояро омӯзонида дар синфҳои болоӣ ба аз бар кардани шеъру хондани асарҳои бадеӣ талқин мекунанд. Дар илми риёзӣ низ аввал ҷамъу тарҳ, зарбу тақсим ва баъдан ёфтани ададҳои номаълуму ҳалли мисолу масъалаҳаро меомӯзонанд. Яъне устодон оҳиста – оҳиста аз сода ба мураккаб гузаштанро меомӯзонанд. Дар зиндагӣ низ набудани ин ё он маводи ночиз метавонад ба мушкилии хонаводагӣ оварда расонад.  Бузургони илму адаб ҳамеша насли наврасро барои иҷрои амалҳои неку ҳамидаи инсонӣ даъват намуда, зарбулмасалеро низ ҳамеша вирди забон меоваранд, ки “агар ба касе некӣ карда наметавонӣ, пас бадӣ накун”.

Аз нигоҳи дини мубини ислом бошад некӣ кардан ва ба мардум накӯӣ хостан яке аз амалҳои ҳамидаи инсонӣ ва фармудаҳои Худову Расул (с) ба ҳисоб меравад. Дар ин маврид аз Абдуллоҳ ибни Аббос (р) ривоят аст, ки Паёмбар (с) фармуданд: “Беҳтарини амалҳо назди Худо баъди адои фароиз, қалби бародари муъминеро шод намудан аст”. Дар дигар ҷо ба ҳамин мазмун аз Умар ибни Хаттоб (р) ривоят аст, ки Паёмбар (с) фармуданд: “Беҳтарин амалҳо баъд аз имон овардан ба Худо, ба мардум некӣ намудан аст”. 

Роҷеъ ба ин пешвои мазҳабамон – Имоми Аъзам (р) ба фарзандашон Ҳаммод (р) васият намудаанд, ки ба панҷ ҳадисе, ки аз миёни панҷсад ҳазор ҳадис ихтиёр кардаам ба ӯ амал кун. Яке аз аввалин ҳадис ин “Иннамал аъмолу биннийёти ва иннамо ликуллимриин мо наво...” яъне “Мадори аъмоли инсон бар ният мечархад ва подоши ҳар шахсе бар асоси нияти вай аст”.

Дар ин маврид ҳикояте ҳаст, ки се рафиқ ба сарҳо мераванд ва аз роҳ як миқдор тилло меёбанд. Чун ба саҳро мерасанд гурусна мемонанд ва рафиқи хурдиро ба деҳа барои таом мефиристанд. Пас аз ба деҳа фиристодани рафиқашон онҳо байни ҳамдигар маслиҳат мекунанд, ки агар он рафиқамон аз деҳа баргардад хӯрокро аз ӯ мегирем, худашро мекушем ва тиллоро байни ҳам тақсим мекунем. Яъне назар ба се нафар ду нафар тақсим кунем бароямон тиллои зиёдтар мерасад. Рафиқи хурдӣ низ дар роҳ ба сӯи дӯстонаш дар даст бо таом дар дил хаёлеро мепарварад, ки кош ҳамаи тиллоҳои ёфташуда азони ӯ бошад. Бо ин мақсад ба таом маводи заҳролудро омехта мекунад ва ба назди рафиқонаш мерасад. Ҳангоми ба назди рафиқон  расидан онҳо дарҳол тибқи маслиҳати пешакиашон таомро аз рафиқи хурдӣ гирифта ӯро мекушанд ва шодкомона ба хурдани таом мепардозанд. Бо гузашти вақт рафиқони қотил низ мефавтанд ва тилло бесоҳиб монда ба касе насиб намекунад. Мурод аз ин матлаб он аст, ки ҳамеша нияти некро сармашқи хеш қарор доданд лозим аст, зеро нияти бад натиҷааш низ бадиву нокомӣ меорад.

Тавре мо мардуми шарифи тоҷик огаҳӣ дорем, дар кишвари азизи мо дар солҳои нахустини соҳибистиқлолӣ иддае аз фарзандони нохалафи миллат даст ба хурофоту ифротгароии динӣ зада, аз фазои нисбатан холигии динӣ истифода бурда, мардумро хостанд ба роҳи бад, роҳи қатлу куштор ва роҳи сиёҳ раҳнамоӣ кунанд. Хулоса ин тангназарон бо супориши хоҷагони хориҷӣ дар кишвар ҷанги шаҳрвандиро оғоз карда, чи қадар хисороти зиёде ба кишвар оварданд. Бо омезиш ба номи поки ислом ҳизби динӣ созмон дода, амалҳои разилонаву пасипардагии хешро анҷом медоданд.

Дар забон номи Худову Расул, вале дар даст силоҳ ба қатлу куштори бародарони мусалмон дастур медоданд. Худро ҳомии дин нишон дода, ин разилон номи динро бадном мекарданд. Рӯйрост аз минбарҳо чун воизон, ки хоҷа Ҳофиз таъкид кардааст суханбозӣ карда, пинҳонӣ ба тахрибкориву хиёнату разолат камар баста буданд. Чун маълум буд, ки ҳадафи асосии ин ҳизби динӣ мисли дигар ҳизбу ҳаракатҳои ифротӣ бадном кардани дини ислом ҳаст ва мақсади поку некбинона надорад. Бинобар тахрибкориву қатлу куштор ва даъвати мардум ба бесарусомониҳо ва мубориза бар зидди ҳукумати амалкунандаи кишвар ва даст доштан дар оғози ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон солҳои 90-ум фаъолияти ҳизби наҳзати ислом дар Тоҷикистон манъ карда гардид. Ба хотири таҳкими сулҳу субот ва роҳи ҳамдигарбахшиву ободии Ватан ва таъмини ҳаёти осоиштаи сокинон паз аз имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дубора ба фаъолияти ин ҳизб иҷозат дода шуд.

Чун амалҳои пасипардагии ин разилон бори дигар пинҳонӣ бо супориши хоҷагони хориҷиашон сурат гирифт, ахиран бо хоҳиши аъзову пайравон ва ҷомеаи шаҳрвандии Тоҷикистон соли 2015 ҳизби наҳзати ислом бо қарори Суди Олии кишвар ҳамчун ташкилоти террористӣ-экстремистӣ эълон гардида, фаъолияташ дар ҳудуди мамлакат манъ карда шуд.

Яъне хишти аввали ҳизби наҳзатро, ки Сайид Абдуллоҳи Нурӣ, Муҳаммадҷон Ғуфронов, маъруф ба Қорӣ Муҳаммадҷон, Неъматуллоҳ Эшонзода, Холиди Абдусалом ва Қаландар Садруддинов каҷ гузошта буданд, то ба охир девори он каҷ рафт ва билохира бинои наҳзат фурӯ рафт.

Шояд имрӯзҳо террорист Муҳиддин Кабирӣ ва наҳзатиёни разил дар оғӯши гарми хоҷагони хориҷиашон гумон кунанд, ки бори дигар дар кишвар ҷангу хунрезиҳо карда, бо роҳи зурӣ ба сари қудрат меоянд? Аммо ин наҳзатиҳои хиёнаткор дониста бошанд, ки дигарбора мардуми шарифи Тоҷикистонро гумроҳ кардаву ба оташи ҷанги шаҳрвандӣ дароварда наметавонанд. Зеро нақшаву амалҳои сиёҳи онҳо ҳеҷгоҳ амалӣ намешавад.

Ф.Воҳидов

Add comment


Security code
Refresh