Террорист бешарафу кӯтоҳақл аст!

Арафаи асри ХХI дар марҳалаи сифатан нави пешрафти кишвар гурўҳҳои мафкураашон ба ҳам зид фазои идеологии холиро забт кардан мехостанд. Дере нагузашта байни мардум афзалият пайдо кардани ақидаҳои низоъангезу ифротӣ, шиорҳои «гўё динӣ» мушоҳида гаштанд, ки дар як муддати кўтоҳ бо дастгирӣ ва маблағгузорӣ аз хориҷи кишвар тавонист тарафдорони худро пайдо намояд, муттаҳид ва мусаллаҳ созад, ба рўҳия ва ҷаҳонбинии мардум таъсири ҷиддӣ расонад.

Бинобар дар доираи нисбатан маҳдуд фаҳмидани мазмуни аслии меъёрҳои дини Ислом ва минбаъд бо ҳисси манфиатдорӣ, шуҳратпарастӣ, ба таври ғалат шарҳу маънидод ва шитобкорона ташвиқу тарғиб шудани асос ва қоидаҳои динӣ аз ҷониби «ба ном ҳомиён ва ходимони дин» боиси он гардид, ки мақсадҳои низоъии ифротгароён зери пардаи демократияи исломӣ ноаён монд. Аз ҷумлаи чунин ниқобдорон ташкилоти экстремистиву террористии ҳизби наҳзати ислом роҳи худро пеш гирифт. Мутаассифона, қисме аз мардуми зудбовар ба доми фиреб ва иғвогарӣ афтода, ҷони худро дар кашмакашҳои хунини ҷанги шаҳрвандӣ фидо карданд. Ин оқибатҳои таҷовузи мақсадноки идеологии қувваҳои сиёсие буд, ки вазъияти ҷамъиятию сиёсии Тоҷикистонро ба сўи фоҷиаҳои даҳшатноки ниҳоӣ такон доданд.

Барои паст кардани сатҳу таъсири ҳар гуна падида ва ақидаҳои носолим ва иғвоангез сиёсати пешгирифтаи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷиҳати бунёди ҷамъияти мутараққӣ, давлате, ки ҳуқуқи ҳама ашхос, тамоми табақаҳои иҷтимоӣ, қавмҳо ва миллатҳоро ҳифз менамояд, озодӣ ва амнияти онҳоро таъмин месозад, ҳукми қонунро дар ҷомеа қатъиян ва пайгирона ҷорӣ менамояд, ба фаъолияти иқтисодӣ, иҷтимоӣ, сиёсӣ ва фарҳангии мардум дар заминаи арзишҳои умумибашарӣ ва миллӣ таъмин месозад, мусоидат менамояд.

Ҳамин тавр, падида ва зуҳуроти фаъоли чунин нерўҳои тахрибкор ба монанди ТЭТ ҲНИ таблиғ ва паҳн намудани ғояҳои тундгароӣ ногузир ба густариши хатарҳои экстремизму терроризм, ҷиноятҳои муташаккили трансмиллӣ, коҳиши маънавии ҷомеа ва падидаҳои дигари номатлуб мусоидат мекунад.

Ҳарчанд аз ҷониби аҳли ҷомеаи кишвар ин гуна кирдорҳо маҳкум гарданд ҳам, андешидани чораҳо доир ба пешгирии онҳо ногузир ва зарур аст. Дар чунин вазъият масъулияти азими таърихӣ ва рисолати шаҳрвандии мо аз он иборат аст, ки давлати ҷавони миллӣ, истиқлолияти он ва осоиштагии ҷомеаи худро аз чунин пайомадҳои манфӣ ва аз таъсири қувваҳои моҷароҷў эмин нигоҳ дорем.

М.Асророва,
устоди Донишгоҳи
давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон

Add comment


Security code
Refresh