АДОЛАТ, ҲАТМАН ҒАЛАБА ХОҲАД КАРД!

Воқеъият, адолат ва ҳақиқат якбора набошад ҳам, оҳиста-оҳиста ба ҳама маълум шуда истодааст. Саҳнаҳои мудҳиши солҳои аввали истиқлолияти кишвар аз ҷониби кӣ ва кадом гурӯҳ тарҳрезӣ гашт ва ин гурӯҳи ҷиноӣ чӣ нақша дошт, имрўз пурра соҳибони худро пайдо кард.

ТЭТ ҲНИ меъмор ва роҳбалади асосии ҷанги хонумонсўзи шаҳрвандӣ буд. Амали онҳоро имрўзҳо ҷомеаи байналхалқӣ низ фаҳмид. Дар“Конфронси байналмилалии сатҳи баланд оид ба муоқовимат бо терроризм ва ифротгароии хушунатомез”, ки дар пойтахти кишварамон шаҳри Душанбе доир гардид,  Вазири давлатии корҳои хориҷии Ҳиндустон Шри М.Ҷ. Акбар бо ҳиссиёти баланди масъулият дар назди иштирокчиёни конфронс суханронӣ намуд ва аз фаъолияту амалҳои пасипардагии ҳизби ба ном наҳзати исломӣ ибрози назар намуд. Мавсуф дар оғози сухани хеш аз мақом ва амалҳои ноҷои ташкилотҳои террористии ҷаҳон баёни андеша кард.

Барои ба ҳадафҳои  сиёсӣ расидан аксаран ташкилотҳои экстремистӣ ба эътиқоди динии мусалмонон таъсир расонида, шаҳрвандони гуногуни дунёро бовар кунониданӣ мешаванд, ки сиёсати давлатдории дунявӣ бар зидди ақидаҳои динии онҳост. Маҳз бо ин роҳу восита мехоҳанд дини мубини исломро барои ба ҳадафҳои нопоки худ ноил шудан истифода баранд. 

Қурбони терроризм дар ин ё он минтақа асосан ҷавонон мебошанд. Аз ин рў, ҷавононро мебояд, ки зиракии сиёсиро аз даст надода, мақсаду омили шахсони ифротӣ ва гуруҳҳои иртиҷоиро биёмўзанд ва барои дафъи он кўшиш кунанд, то сулҳ, ваҳдат ва амнияти кишвар ҳифз гардад.

Имрўзҳо, ҳизбу ҳаракатҳо ва созмонҳое ҳастанд, ки кўшиш менамоянд, мақсаду маром, ғояву андеша, афкор ва нақшаҳои худро бо ҳар роҳу васила ва ҳатто, бо амалҳои тундравона амалӣ созанд. Ба ақидаи аксари муҳаққиқон, сиёсатшиносон, рўзноманигорон экстремизм бештар аз ҳама дар соҳаи дин дучор меояд ва ин падида дар тамоми гўшаву канори сайёраи аз худ дарак медиҳад.

Ҷангро бар зидди терроризм ҷаноби вазир дар се ҷабҳа ҷудо намуда, онҳоро шарҳу тавзеҳ додааст, ки воқеан аз нигоҳи илмӣ дуруст буда аст ва ҷабҳаи дуюмро, ки ҷабҳаи нозуктар номидааст – ҷанг дар шуур, идора намудани тафаккур мебошад. Албатта, қисми зиёди сокинони кишвар мусулмон ҳастанд ва аз ин афзалият истифода намуда, ҳизби наҳзат манфиатҳои худро дар ҷамъият ҳимоя мекард, динро воситаи пешбарандаи барномаи худ кард,, ҳол он ки дар дини мубини ислом гурўҳбозӣ ва тафриқангезӣ манъ аст. Вазири давлатии корҳои хориҷии Ҳиндустон Шри М.Ҷ. Акбар низ чунин таъкид менамояд: «Тоҷикистон ҳизби наҳзатро бидуни шарту шарои ҳамчун ташкилоти террористӣ манъ кард. Иҷозат диҳед, ин қарорро ба вокуниши диалектикӣ миқёсӣ намоям. Идеологияҳои ин ҳизб зери мафҳуми «наҳзат» чӣ маъно доранд? Чун мусулмон манн ба таваллуди Ислом бовар дорам, зеро ки таваллуд аз Худованд омадааст. Ин наҳзати қалбакӣ — кори одамони гумроҳ  аст. Худованд Исломро қосиди сулҳ офаридааст. Ин одамони бадгумонанд, ки Исломро ба воситаи асбоби ҷанг табдил додаанд».

Дар ҷабҳаи дуюми ҷанг мардуми нисбатан каммаърифат гумроҳ мешавад, бар доми ифротгароён меафанд ва ё шомил мешаванд. Дар самти пешгирӣ намудани шомилшавии ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои иртиҷоӣ аз ҷониби ҷомеаи шаҳрвандии Тоҷикистон, аз тарафи фаъолони ҷамъият чорабиниҳои гуногунсатҳ ва пурмазмун баргузор карда мешавад, ки дар он ғояҳои ваҳдати миллӣ, ватандўстӣ, худшиносӣ ва арзишҳои олии истиқлолият – озодӣ, ободӣ, субот ва чеҳраи хандони мардум намоиш дода  мешавад. Табиати инсон бо дидан, шунидан ва эҳсос кардан зинда аст – вақте ки мардум эҳсоси хурсандӣ, хушбахтӣ ва саодатро дорад, ҳамеша мекўшад, ки ин эҳсосот бо ў бимонад. Хушбахтона, имрўз кулли мардуми тоҷик чунин эҳсосотро дорад ва намегузорад, ки нохалафе аз сўи дур бар майдони ваҳдат ва саодати тоҷик санги ифротгароёна партояд. 

Бобоҷонов Ғ.
устоди ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh