МАҚСАДИ ТЭТ ҲНИ АЗ АВВАЛ ҒАРАЗНОК БУД, ТО БА ОХИР

ТЭТ ҲНИ аз оғози фаъолияти хеш барои ҳар чи бештар  ба даст овардани ҳокимият талош меварзид. Ташвиқотҳои ғаразноки идеологӣ, ташкили гуруҳҳои мусаллаҳи ғайриқонунӣ аз амалҳои нопоки он дарак медиҳад. Ҳоло Муҳиддин Кабирӣ ва дигар аъзоёни ҳизб бо дастгирии хоҷагони хориҷии худ дар шабакаҳои иҷтимоӣ бо бӯҳтонҳо, суханҳои беасос ва иғвоангезӣ худ баромад мекунанд.

Кабирӣ ва дигар ҳамфикрони ӯ танҳо баҳри ҳимояи манфиати хеш ва ҳизби наҳзати исломӣ манфиатҳои сиёсиву иҷтимоии миллати чандин миллион нафараи тоҷикро ба эътибор намегиранд. Аз ҷониби Кабирӣ, на аз  ҷониби  ягон нафари ин ҳизб  дар байни мардум  тадқиқотҳои сотсиологӣ  гузаронида нашудааст, фикру мулоҳзаҳои шаҳрвандони Тоҷикистонро бояду шояд наомўхтаанд, пас чаро мардуми ҷаҳонро оиди сиёсати дохилии давлати Тоҷикистон аз номи ҳизби хеш ва халқ  гумроҳ менамоянд?

Ба ҳама маълум аст, ки дар Тоҷикистон дар замони Шўравӣ солҳои тўлонӣ якаҳизбӣ ҳукмфармо буд. Сохтмони корхонаҳои калон, пешравиҳо дар соҳаи иқтисодиёт, илму фарҳанг,  ҳаёти иҷтимоӣ   назаррас бошад ҳам, аммо истиқлолияти давлатӣ, озодии мафкуравӣ, аз он ҷумла озодии шуури динӣ хеле маҳдуд буд. Шумораи масҷидҳо ангуштшумор буда, бештари мардум маросимҳои диниро пинҳонӣ  мегузарониданд.

Дар замони истиқлолият бошад мувофиқи маълумотҳои оморӣ теъдоди масҷидҳо, аз теъдоди мактабҳои таҳсилоти умумӣ хеле зиёд шуданд. Барои сайқал додани худшиносии миллӣ ва динии ҳар як шаҳрванди ватани мо  имкониятҳои бешумор ба миён омаданд, ки мисоли онҳо-бунёди донишгоҳи исломӣ, гимназияи исломӣ, ки   муллоҳои маълумоти олӣ дошта ва  собиқадорон шогирдони зиёдеро омода месозанд. Маросимҳои динӣ ҳар сол анъанавӣ бо шукуҳу шаҳомати зиёде  таҷлил мегарданд.

  Дар воқеият дин яке аз шаклҳои шуури ҷамъиятӣ буда, вазифаи якумдараҷаи он тарғиби принсипҳои ахлоқи ҳамида, ваҳдат, сулҳ якдигарфаҳмӣ мебошад. Дар асл сиёсишавии ҳизбҳои динӣ  барои халқу миллат бештар хатар эҷод мекунад, чунки Кабирӣ ва ҳаммаслакони ӯ, барои ҳарчи бештар ба даст овардани ҳокимият, фазои орому осоиштаи ватани азизи моро халалдор менамоянд. Агар аз рўзи оштии милли 21 сол сипари шуда бошад пас саволҳои зиёде  ба миён меоянд, ки дар тули солҳои сипаришуда намояндагони ҳизби наҳзати  исломӣ барои манфиати халқу миллат, барои пешравии он, барои боло бардоштани иқтисодиёти мамлакат, беҳтар намудани сатҳи зиндагии мардум кадом кору, кадом чорабиниҳоро ба сомон расонидаанд? Чанд нафаре аз онҳо ташаббуси хуб нишон додаанд? Чи миқдор барномаҳои боло бардоштани сатҳу сифати зиндагии заҳматкашонро пешниҳод кардаанд?

Афкори догматикию схоластикӣ, фундаментализми исломӣ, ки Кабирӣ ва ҳамҳизбони вай истифода мебаранд ба талаботҳои иҷтимоӣ ва иктисодии халқу миллати тоҷик ҷавобгў нестанд, методҳои илмӣ ва мантиқро риоя намекунанд пешравии иқтисодию иҷтимоии Тоҷикистонро  таъмин карда  наметавонанд. Танҳо бо принсипҳои  динӣ ба прогрессии ҷомеа мусоидат намуда, онро оқилона идора карда намешавад, агар ҳамин тавр мебуд мардуми Афғонистону Покистон осудаҳолу хушбахтона зиндагӣ мекарданд, дар сарзамини онҳо ҳар рўз таркишҳои террористӣ рўй намедоданд.

Барои ватани кучаки мо ҳизбҳои дорои характери динӣ ва атеистӣ дошта зарур нест. Дар замони муосир Тоҷикистон ба хотири пешрафти иқтисодӣ ва иҷтимоӣ, ба ҷаҳонбинии илмӣ ва технологияи пешқадам, ба мутахассисони дараҷаи баланди илму техника ниёз дорад. Ҳалқи тоҷик хирадманду меҳнатқарин буда, ҳеҷ гоҳ ҳушёриву худогоҳиро аз даст надода, ба қадри сулҳу ваҳдат мерасанд ва барои мубориза бурдан ба зидди терроризму экстремизм ҳамеша омода ҳастанд.

Почоева М.
устоди ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh