Эътирози наҳзат асоси воқеӣ надорад!

Одами боақл баъди мутолиаи таҳлилҳои бебунёди наҳзатиёнро дар шабакаҳои иҷтимоии Фейсбук ангушти ҳайрат мегазад. Хамон наҳзатиҳо, ки дар вақташ тамоми қонунҳои мавҷударо зери по карда, бенизомӣ, бесарусомонӣ, ҷангу ҷидол, террорро роҳандозӣ намуда, имрӯз ба кишварҳои ғарбу шарқ фирор карданд, тавассути воситаҳои ахбори омма дар бораи маҳдуд будани демократия ва озодии баёни афкор дар Чумҳурии Тоҷикистон ҷор мезананд.        

Аъзоёни фирориии ТТЭ ҲНИ, як бор даст ба сари сина гузошта  этироф кунед, баъди ба имзо расидани Созишномаи сулҳ ҳокимияти конститутсионии Чумҳурии Тоҷикистон 30% вазифаҳои масъули давлатиро (мувофиқи шартнома), аз муовини аввали сарвазири мамлакат сар карда, то сарварии вазорату кумитаҳоро ба ихтиёри ба ном қувваҳои мухолифин вогузор намуд, ки аксарияташон аъзои ҳизби наҳзат буданд, нашрияҳои сершумор, аз ҷумла нашрияи ҳизбӣ рӯи чоп омаданд- яъне демократикунонии васеи ҷомеа сурат гирифт. Лекин худатон тоқозо кунед, кадоме аз онҳо аз сидқи дил, ҳалолкорона ба миллату ватани худ хизмат карданд? Тамоми  тоҷикистониён хуб медонанд Хоҷӣ Ҳалим Назарзода, Эшони Қиёмидини Ғозӣ, Муҳиддин Кабирӣ, Илҳом Ёқубов ва нашрияи онҳо «Наҷот», чӣ «хизматҳои хирсонае” барои миллат карданд.

Дуруст аст, ки дастрасӣ ба иттилоот асоси озодии инсонӣ ба ҳисоб меравад, лекин агар иттилоот моҷароҷӯёна, таҳрифкорона, таҳлукаангез, иғвогарона бошад, дар тамоми кишварҳои дунё  маҳкум ва маҳдуд карда мешавад. Тоҷикони ғарбитабор гашта, як бор мулоҳиза кунад, дар кишварҳои ба ном демократии ғарб, агар ягон воситаи ахбор ё рӯзноманигор дар Англия ё дар Лаҳистон дар ҳаққи сарвари давлат бадгӯӣ кунад, бар зарари давлат ахборот паҳн намояд чӣ кор мекунанд? Ҳатман маҳдуд ва маҳкум мекунанд. Шумоён дар Аврупову Эрон қарор дошта дар ҳаққи Ватан бӯҳтонҳоро паҳн мекунед, ҳатто бо намояндагони давлат даст ба гиребон мешавед ва даъвои демократикунонии кишварро доред.

Шумо даво мекунед, ки дар давлати мо озодии баён маҳдуд аст, ҷурналистон маҳорати касбии худро такмил намедиҳанд, танқиди рӯзноманигор  таъқиб карда мешавад. Гӯё, ки Сайфуллозодаи бечораи бегуноҳ (собиқ сармуҳаррири “Наҷот”) дар маҳбас аст ва ниҳоят гӯё халқ аз ин ноқисиҳо ба хашму ғазаб омадааст. Ин ҳама гуфторҳо ягон асос ё навигарӣ надорад, чунин ақидаҳо бӯхтони маҳз буда, аз тарафи ба ном «таҳлилгарони сиёси”-и наҳзатиён коркард гардида бо супориши хоҷагони ғарбию шарқии наҳзатиён ки онҳоро хӯрондавӯ пӯшонда истодаанд паҳн карда мешавад. 

Ҷанобони наҳзатӣ,  ки  зери парчами ислом амал мекунед, як бор «астағфируллоҳ» гӯед, як бор ба зодгоҳатон бо чашми ғарбиён неву,бо чашми кӯдакиву наврасиатон нигоҳ кунед. Давраҳои беҳтарини зиндагии ҳар яки Шумо маҳз дар Тоҷикистон гузаштааст. Агар аз Ватани худ даст кашида бошед, ҷои гап ҳам нест. Зеро Шумо ва шумобаринҳо мазҳабатонро дигар кардед ва айни ҳол дар раванди дигар кардани миллату Ватани худ қарор доред! Худи Шумо ин эродро ба инобат намегиред, лек ҳақиқат талх аст. Қазоват аз худи Шумост, наҳзатиён ва тарафдорони наҳзат!

Алимов Б.
н.и.т., дотсент,
мудири кафедраи муносибатҳои
байналхалқии ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh