Ба ифротгароӣ набояд бетараф буд!

Маҳз ноил гардидан ба Истиқлолияти давлатӣ буд, ки Тоҷикистон дар як муддати кӯтоҳ дар арсаи ҷаҳонӣ мавқеи худро пайдо намуда, дар раванди ҷаҳонишавӣ қарор гирифт.

Дар ҷаҳони имрӯза зуҳуроти бисёр хатарнок, ба монанди терроризму экстремизм, қочоқ ва муомилоти ғайриқонунии маводи мухаддир, силоҳ ва дигар ҷиноятҳои трансмиллӣ торафт густариш ёфта истодаанд. Бар замми ин, вазъи ноороми кишвари ба мо ҳамсоя – Ҷумҳурии Исломии Афғонистон низ ба ҳаёти орому на танҳо Тоҷикистон, балки минтақа низ таъсири худро мерасонад.

Ба ин нигоҳ накарда аъзоёну роҳбарони ташкилоти ифротии Ҳизби наҳзати исломӣ ақидаҳои ифротиву иртиҷоии худро тарғиб намуда истодаанд.

Яке аз самтҳои сиёсати пешгирифтаи давлат ва Ҳукумати мамлакат дастгирии насли наврас ва ҷавонон буда, баҳри донишомӯзӣ ва касбомӯзии онҳо қувваи худро дареғ намедорад, то он ки ҷавонони мо соҳибилму соҳибистеъдод гардида, баҳри ободии халқу ватани худ хизматҳои беназирро анҷом диҳанд. Ҷавонон ояндаи генофонди миллати тоҷик буда, ҳамеша аз ҷониби Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дастгирӣ карда мешаванд.

Мо аз ҷавонон хоҳиш менамоем, ки аз падидаҳои манфие, ки ҷомеаи имрӯзаро зери хатар мондааст, худро эмин нигоҳ доранд.

Дар иртибот ба ин, ба ҳамаи мардуми кишварамон Тоҷикистон зарур аст, ки ҳушёриву зиракии сиёсиро аз даст надода, пеш аз ҳама, барои дар рӯҳияи ватандӯстӣ, масъулиятшиносӣ ва садоқат ба Ватан тарбия намудани ҷомеаи шаҳрвандӣ эътибори аввалиндараҷа диҳанд.

Мубориза алайҳи терроризм ва экстремизм на танҳо вазифаи равшанфикрон, балки вазифаи ҳар фарди ватандӯсту инсондӯст, ҳар шахси комилҳуқуқи ҷомеа аст.

Мо омӯзгорон ва устодони донишгоҳ амалҳои ифротии ТТЭ ҲНИ-ро сахт маҳкум намуда, мардуми бонангу ори тоҷикро даъват менамоем, ки фирефтаи ақидаҳои ингуна ҳизби ифротгаро нагарданд.

А. Ҷабборов
дотсент, 
декани факултети инноватсия ва
телекоммуникатсияи ДДҲБСТ

Add comment


Security code
Refresh