Маҳкум мекунем!

Субҳ вақте ба кор омадам, чеҳраи ҳамкоронамро маҳзун дидам. ҳангоми пурсиш маълумам гардид, ки боз ду маҳал, ду ҳамсоямиллат, ду ҳаммарзон бо ҳам созиш наёфтаанд. Вақте бар асари неш задани нохалафон аз миллати қирғиз ва ҷон бохтани ду нафар тоҷикписар магар синаи модари қирғиз ба дард наомад? Магар ӯ натавонист, бар ҷигарбанди хеш бигӯяд, ки «ту ин корро макун! Ӯ ҳам модар дорад, ӯ ҳам дар хона фарзанди ноболиғ дорад ва вазифаи ҷонии ӯст, ки пораи ҷигарашро ба по рост кунад!»

Ин ҷо порае аз шеъри шоири зиндаёд Лоиқ Шералӣ ба хотирам омад, ки гуфта буд: 

Ин сӯ нигарам: душмани қаттоле ҳаст,

Он сӯ нигарам: каҷдили баттоле ҳаст.

Боло нигарам: Худо хомӯш асту хомӯш,

Пойин нигарам: коми сияҳҷоле ҳаст.

Оҳ,оҳ, аз зотҳое, ки басо

Аз сафои рӯзгор маҳрумат кунанд,

Худ ҳама гумгаштагони зиндагӣ,

Сӯи гумномӣ ба роҳат чоҳ кананд!

Воқеан, байни сарварони ду миллат созишнома дар бобати амнияти сокинони байнимарзӣ баста шуда буд, пас он чӣ гунна аз ҷониби қирғизҳо риоя карда шуд? 

Т. Алиева,
сокини шаҳри Хуҷанд

Add comment


Security code
Refresh