(ғазал)

Гар сарат аз авҷи нусрат то Суҳо* ҳам мерасад,

Аз тағофул зери по бими бало ҳам мерасад.

Ҳар дақиқа мекунад шайтони малъун васваса,

Хайрият, бар дафъи он фавзи* Худо ҳам мерасад!

Чун бишуд пажмурда   гулҳои муаттар аз самум,

Дар гулистони Шумо боди сабо ҳам мерасад!

Офтоби меҳрубониҳост дар рӯзи умед,

Дар шаби қадри висолаш маҳлиқо ҳам мерасад.

Барчашидӣ талхии ҷабру ҷафои бешумор,

Оқибат, ширинии аҳду вафо ҳам мерасад.

Гоҳ арози беасосу гоҳ рашки бесабаб,

Гар ситеза дур шуд, нозу адо ҳам мерасад.

Лаҳзаҳои интизорӣ пучу беҳосил гузашт,

Рӯзгори файзбахшу пурбаҳо ҳам мерасад.

Дар муҳити зиндагӣ раҳгумзанӣ бераҳнамо,

Киштият омода бошад, нохудо  ҳам мерасад.

Ин дарахти босамар аз баҳри ҳар кас сархам аст,

Бар чунин шохи сахо дасти  гадо ҳам мерасад.

Байни ушшоқаш ту ҳам кардӣ висоли ӯ талаб,

Сабр кун, охир  Ҷило, навбат ба мо ҳам мерасад.

Эзоҳ:

Суҳо – ситораи дури дастнорас

Фавз – ғалаба, пирӯзӣ, наҷот

Сайидамин ҶИЛО,

“Ҳақиқати Суғд”